စိတၱလပဗၺတသို႔ ဒုတိယအႀကိမ္

မထင္မွတ္ဘဲ တရားထိုင္သြားတဲ႔သူငယ္ခ်င္းမ်ား သြားႀကိဳရင္း စိတၱလပဗၺတေတာင္ကို ဒုတိယအ ႀကိမ္ေရာက္ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ အရင္တခါေရာက္ျဖစ္တုန္းက ဒီေနရာ ဒီေဒသကို ေနာက္ထပ္ လာျဖစ္လိမ္႔မယ္ လို႔ ထင္မထားခဲ႔ပါဘူး။ ထင္မထားတဲ႔အရာေတြ ျဖစ္လာတက္တဲ႔ သဘာ၀အတိုင္း ၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာ ေနာက္တ ႀကိမ္ ေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။ အခု ေနာက္ထပ္တစ္ခါ စိတၱလပဗၺတေတာင္ကို သြားဖို႔ဖန္လာတာကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဦးပညာဓဇတရားအားထုတ္ခ်င္တဲ႔စိတ္က စလာတာပါပဲ။

ဦးပညာဓဇက ဘီစီစီမွာ ေက်ာင္းတက္ေနရင္း ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္တစ္လရတာနဲ႔ ခန္ႏုေဗာဓရိပ္သာမွာ တရား အားထုတ္ခ်င္လို႔ စာေရးသူကို လိုက္ပို႔ဖို႔ေျပာပါတယ္။ စာေရးသူကလည္း ခန္ႏုေဗာဓဘုန္းႀကီးနဲ႔ ရင္းႏီွးတာမို႔ လိုက္ပို႔မယ္လို႔ ကတိေပးထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဦးပညာဓဇနဲ႔အတူ ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅ၊ ဦးဇိန၀ံသတို႔ကပါ တရားအားထုတ္ခ်င္တယ္ဆိုတာနဲ႔ ဦးပညာဓဇက ခန္ႏုေဗာဓရိပ္သာကို မသြားေတာ႔ဘဲ စိတၱလပဗၺတေတာင္ကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တရားအားထုတ္သြားရင္ လိုက္ပို႔မယ္ လို႔ ေျပာထားေပမယ္႔ တကယ္တမ္း သြားပို႔တဲ႔အခါက်ေတာ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးအမ်ိဳးေၾကာင္႔ စာေရးသူ လိုက္မပို႔ႏုိင္လိုက္ပါဘူး။ စာေရးသူလိုက္မပို႔ႏုိင္ေပမယ္႔ ဦး၀ိလာသဂၢက ဦးေဆာင္ၿပီး အစစအရာရာကူ ညီေဆာင္ရြက္ေပးလို႔ အားလံုးအဆင္ေျပသြားပါတယ္။ ဦး၀ိလာသဂၢ ျပန္လာေတာ႔ တရားအားထုတ္သြားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား သြားႀကိဳတဲ႔အခါ လိုက္ျဖစ္ေအာင္လိုက္ခဲ႔ဖို႔ ေျပာပါတယ္။ ဦးပညာဓဇကလည္း ဦး၀ိလာသဂၢ လာရင္ စာေရးသူပါလိုက္ခဲ႔ဖို႔ ဖုန္းဆက္ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္သတိေပးပါတယ္။ စာေရးသူလည္း ဒီတစ္ခါေတာ႔ မပ်က္မကြက္လိုက္ခဲ႔ပါမယ္လို႔ေျပာၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔အတူ လိုက္သြားျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။

ဦးပညာဓဇရဲ႕အသိ စကၤာပူက ဒကာမတစ္ေယာက္လည္း စာေရးသူတို႔နဲ႔အတူ လိုက္ခဲ႔မွာမို႔ ၂၂.၁.၂၀၁၂ ရက္ေန႔ နံနက္  ၅ နာရီခဲြမွာ ဒကာမတည္းခုိရာအိမ္ကို သူငယ္ခ်င္း ၆ ပါးသြားၾကပါတယ္။ အိမ္ေရာက္မွ ရွမ္းေခါက္ဆဲြအာရံုဆြမ္း ကပ္ပါတယ္။ အာရုဏ္ဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး စိတၱလပဗၺတေတာင္ကို ခရီးစထြက္ခဲ႔ၾက ပါတယ္။ ရတနပူရၿမိဳ႕ကိုေရာက္ေတာ႔ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ပဲရိွေသးတာမို႔ အဲဒီနားမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၃၀၀ ေက်ာ္က ေဆာက္လုပ္ခဲ႔တဲ႔ေက်ာက္လိုဏ္ဂူကိုသြားခ်င္ရင္ အခ်ိန္ရတယ္ေျပာတာနဲ႔ သြားေရာက္ေလ႔ လာခဲ႔ၾကပါတယ္။ သီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာေတာ႔ အဲဒီေနရာဟာလည္း စတုတၳသံဂါယနာတင္ရာ အာလု၀ိဟာရလို႔ ထင္ရွားတဲ႔ေနရာတစ္ခုျဖစ္တယ္လို႔ ကားသမားက ေျပာျပပါတယ္။ မနက္ ၁၁နာရီခဲြမွာ အမ္ဗိလိပိတိယ ၿမိဳ႕ေရာက္ၿပီး ေန႔လည္ဆြမ္းကို ဆိုင္မွာပဲ ဦးပညာဓဇရဲ႕ဒကာမက ကပ္ပါတယ္။ ေန႔ခင္းဆြမ္းဘုန္းေပးၿပီး ခရီးဆက္ၾကရာ ၃ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ စိတၱလပဗၺတေတာင္တည္ရိွရာ ေတာထဲရာက္လာ ခဲ႔ပါတယ္။

စိတၱလပဗၺတေတာင္ဟာ သီရိလကၤာႏိုင္ငံရဲ႕အေရွ႕ေတာင္ဘက္ပိုင္းမွာ တည္ရိွၿပီး Sithulpawwa, Cittalapabbata, Sitrupauwa လို႔အမည္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေခၚေ၀ၚၾကပါတယ္။ အမည္အျပည္႔အစံုကေတာ႔ Sithulpauva Rajamaha Viharaya (စိတုပါဥ၀ ရာဇမဟာ၀ိဟာရ) ျဖစ္ပါတယ္။ အျခားေန႔ေတြမွာ လူသူ အေရာက္နည္းပါးေပမဲ႔ စေန တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ ေတာင္ေျခက ေက်ာင္းအေရာက္အထိ လိုင္းကား ေရာက္ေအာင္စီစဥ္ထားပါတယ္။ စိတၱလပဗၺတဟာ အတိက္တစ္ခ်ိန္က သီရိလကၤာႏိုင္ ငံ၊ ေရာဟဏေဒသရဲ႕ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားရာ အလယ္ဗဟို႒ာနျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ၀ါလဂမ္ဘမင္း(ဘီစီ၁၀၃-၈၉, ၇၇)လက္ထက္က စိတၱလပဗၺတေဒသတ၀ိုက္မွာ ရဟန္းေတာ္ေပါင္း ၁၂၀၀၀ ခန္႔ သီတင္းသံုးခဲ႔ၾကၿပီး ပင္မေက်ာင္းေတာ္ႀကီးရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေက်ာက္ေတာင္မ်ားနဲ႔ သဘာ၀ေက်ာက္လိုဏ္ဂူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ 


စာေရးသူတို႔ကိုလိုက္ပို႔တဲ႔ သီဟိုဠ္ဦးဇင္းတစ္ပါးကေတာ႔ ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕အနီးတ၀ိုက္မွာ သဘာ၀လိုဏ္ဂူေပါင္း ၁၆၀ ေက်ာ္ခန္႔ရိွတယ္လို႔ ေျပာျပပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားမွာရိွတဲ႔ သဘာ၀ေက်ာက္ ဂူမ်ားကို ေတာရိုင္းတိရစၧာန္မ်ား ေဘးရန္က ကင္းေအာင္ အကာအရံမ်ားျပဳလုပ္ထားတာ ကိုလည္း ေတြ႔ခဲ႔ရပါေသးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေက်ာက္ေတာင္မ်ားေပၚမွာ ေစတီမ်ားကို ဖူးျမင္ရၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးအနီးက ေက်ာက္ေတာင္ေပၚမွာရိွတဲ႔ ေစတီကေတာ႔ အႀကီးဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေစတီႀကီးကို က၀ံတိႆမင္း ၃ ရာစုခန္႔က တည္ထားခဲ႔တာျဖစ္ၿပီး အနီးတ၀ိုက္မွာ ရိွတဲ႔ ေစတီငယ္မ်ားကိုေတာ႔ ၀ါသဘမင္း (၆၇-၁၁၁) က တည္ထားခဲ႔ပါတယ္။ ၀ါသဘမင္းဟာ ေစတီေပါင္း ၁၀၀၀ တည္ခဲ႔ၿပီး ဒါေတာပတိႆမင္းက ေစတီမ်ားထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္ရန္အတြက္ လယ္ယာမ်ားနဲ႔ အတူ ေက်းရြာမ်ားကို လွဴဒါန္းခဲ႔တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံရဲ႕သမိုင္းေၾကာင္းအရ အရွင္သံဃရကၡိတမေထရ္နာမက်န္းျဖစ္ၿပီး ဒီေတာင္မွာ သီတင္းသံုးေနတုန္း ရဟႏၱာေပါင္း ၈၀၀၀ ခန္႔နဲ႔အတူ သိၾကားမင္းပါ လာေရာက္ၿပီး မေထရ္ျမတ္ကို ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုၾကပါေသးတယ္။

စိတၱလပဗၺတေတာင္ဟာ တိႆမဟာ၀ိဟာရနဲ႔ ၂၄ ကီလိုမီတာ အကြာအေ၀းမွာ တည္ရိွပါတယ္။ သမိုင္းမွတ္တိုင္မ်ားရဲ႕အလိုအရ တိႆမဟာ၀ိဟာရဟာ ပရိယတၱိသာသနာေတာ္ထြန္းကားခဲ႔ရာ ဗဟို႒ာနႀကီးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔ၿပီး စိတၱလပဗၺတေတာင္ကေတာ႔ ပဋိပတၱိသာသနာေတာ္ထြန္းကားခဲ႔ရာ ဗဟို႒ာနႀကီးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ စိတၱလပဗၺတေတာင္သြားရာ ေတာထဲေရာက္လာတယ္ဆိုရင္ပဲ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ သြားလာက်က္စားေနၾကတဲ႔ ေတာ၀က္၊ သမင္၊ ဖြတ္၊ ရစ္၊ ဥေဒါင္းစတဲ႔ ေတာငွက္ တိရစၧာန္မ်ားကိုေတြ႔ရပါတယ္။ 

သီရိလကၤာအစိုးရက စိတၱလပဗၺတေတာင္ေဒသကို ယလအမ်ိဳးသားဥယ်ာဥ္အျဖစ္သတ္ မွတ္ကာ ေတာရိုင္းတိရစၧာန္မ်ားကို ေဘးမဲ႔ေပးထားလုိ႔ စိတၱလပဗၺတေတာင္ဟာ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ရဲ႕အႀကီးမားဆံုးေတာႀကီး ျဖစ္ေနပါတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသားမ်ားဟာ ေတာငွက္တိရစၧာန္ မ်ားကို ေဘးမ့ဲေပးထားတယ္လို႔ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆုိေတာ႔ အခုလို ေတာႀကီးေတြထဲမွာတင္ မဟုတ္ဘဲ ၿမိဳ႕ေတာ္ကိုလံဘိုရဲ႕တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားမွာေတာင္ ကားလမ္း ျဖက္ကူးေနတဲ႔ ဖြတ္စတ႔ဲသတၱ၀ါမ်ား ကို ေတ႔ြႏိုင္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ျမန္မာႏုိင္ငံမွာထက္ အဟႎသတရားထြန္းကားတယ္လို႔ဆိုရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ စာေရးသူတို႔လည္း စိတၱလပဗၺတေတာင္သြားရာ ေတာလမ္းထဲေရာက္လာေတာ႔ လမ္းေဘးမွာ က်က္စားေနတဲ႔ ေတာငွက္တိရစၧာန္မ်ားကို ဓာတ္ပံုရိုက္လိုက္ၾကပါေသးတယ္။

ေတာင္ေျခမွာရိွတဲ႔ေက်ာင္းကို စာေရးသူတို႔ေရာက္ေတာ႔ ၄နာရီထိုးပါေတာ႔မယ္။ ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅနဲ႔ ဦးပညာဓဇတို႔က ေစာင္႔ေနၿပီး စာေရးသူတို႔ကို ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ကပၸိယမ်ားက အာရံုဆြမ္းကပ္ဖို႔အတြက္ စာေရးသူတို႔ ၀ယ္လာတဲ႔ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၊ ခါၾကက္ဥ၊ အုန္းသီး၊ ပဲသီး၊ ဖရံုသီး၊ ပန္းသီး၊ စပ်စ္သီး၊ ငွက္ေပ်ာသီး စတဲ႔ပစၥည္းမ်ား ဆြမ္းစားေက်ာင္းကို ပို႔ၾကပါတယ္။ ဟင္းသီးဟင္း ရြက္မ်ားလာယူတဲ႔ ကပၸိယေတြအနားမွာ အဖဲ႔ြေခါင္းေဆာင္ ဦး၀ိလာသဂၢ မရိွေတာ႔ ေမ်ာက္ေကြ်းဖို႔၀ယ္လာတဲ႔ ငွက္ေပ်ာခိုင္လည္း ဆြမ္းစားေက်ာင္းထဲ ပါသြားပါေတာ႔တယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေမ်ာက္ေတြကို ငွက္ေပ်ာသီးမေကြ်းခဲ႔ ရလိုက္ပါဘူး။


ကပၸိယမ်ားကပ္တဲ႔ Sri Lanka tea ေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ား တရားအားထုတ္ရာ လိုဏ္ဂူမ်ားဘက္ ကို ေလ႔လာၾကပါတယ္။ သီဟိုဠ္လက္ေထာက္ဘုန္းႀကီးလိုက္ပို႔လို႔သာ ေက်ာင္းပတ္၀န္းက်င္မွာရိွတဲ႔ လိုဏ္ဂူမ်ားအားလံုးနီးပါးေရာက္ခဲ႔ရၿပီး စာေရးသူတို႔ ကိုယ္တုိင္သြားရမယ္ဆိုရင္ သြားတတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ပထမဆံုး ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅတရားထုိင္တဲ႔ လိုဏ္ဂူကိုၾကည္႔ရွဴၾကၿပီး လိုဏ္ဂူေရွ႕မွာ အမွတ္တရ စုေပါင္းၿပီးဓာတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ဦးဇိန၀ံသတရားထိုင္တဲ႔လိုဏ္ဂူကိုၾကည္႔ ရွဴ ေလ႔လာၾကၿပီး လမ္းမေပါက္ေသးတဲ႔ ေတာမ်ားကိုနင္းၿပီး ေတာေတာင္လိုဏ္ဂူမ်ားဆီသြားခဲ႔ၾကပါ တယ္။ လိုဏ္ဂူမ်ားကို လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ ေက်ာက္ေတာင္မ်ားေပၚမွာထိုုင္ၿပီး ပတ္၀န္းက်င္္က သဘာ၀ေတာေတာင္မ်ား ကို ေတြ႔ရတာကလည္း စိတ္ၾကည္ႏူးစရာ တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ သန္႔ရွင္းလတ္ဆက္ တဲ႔ ေလကိုရွဴရိုဳက္ရလို႔ ညစ္ညဴးေနတဲ႔စိတ္မ်ားေတာင္ လႊင္႔ေပ်ာက္သြားပါတယ္။ 


ညေန ၅နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ဦးပညာဓဇတရားထိုင္ရာ လိုဏ္ဂူကိုသြားေရာက္ေလ႔လာ ၾကၿပီးေနာက္ ေတာင္ေအာက္ကိုျပန္ဆင္းကာ ညလံုးေပါက္အသံမစဲပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပဲြအတြက္ ျပင္ဆင္ ၾကပါ တယ္။ ညေန ၆ နာရီကေန မနက္ ၆နာရီအထိ ပ႒ာန္းရြတ္ဖို႔စီစဥ္ထားေပမဲ႔ ဆင္ဟာလလက္ေထာက္ဦးဇင္းက သူလည္း ပ႒ာန္းရြတ္ခ်င္ပါတယ္ သူ႔ကိုေစာင္႔ပါဦးလို႔ ဆိုတာနဲ႔ ၆ နာရီခဲြမွ စျဖစ္ပါတယ္။ ၆နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ သကၤန္းေလးစံု၊ ပ႒ာန္းစာအုပ္မ်ား၊ ဘုရားကိုဆီမီးပူေဇာ္ဖို႔ ဆီမီးခြက္မ်ား ဆီဗူးမ်ားနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္းတစ္စုေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲ ဘုရားေပၚတက္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဦးပညာဓဇရဲ႕ဒကာမကလည္း စာေရးသူတို႔ပ႒ာန္းရြတ္တုန္း ရင္ျပင္ ေတာ္မွာထိုင္ဖို႔ ဖံုမ်ားသယ္လာပါတယ္။

 
ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေရာက္တာနဲ႔ ဘုရားရိွခိုး၊ နတ္ပင္႔ကာ ပစၥယနိေဒၵသကို အားလံုးညီညာစြာရြတ္ဆို ပူေဇာ္ၿပီး ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅက အစဆံုးပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅပ႒ာန္းရြတ္ၿပီး သီဟိုဠ္လက္ေထာက္ဦးဇင္း ရြတ္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ သိသေလာက္ေျပာရရင္ သီဟိုဠ္ကြ်န္းမွာ ပရိတ္ပဲြသာရိွၿပီး ပ႒ာန္းပဲြကို မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင္႔ သီဟိုဠ္ဦးဇင္းရဲ႕ ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္သံဟာ စာေရးသူတို႔အတြက္ ထူးဆန္းေနခဲ႔ပါတယ္။  ၀ိနည္းနဲ႔ အဘိဓမၼာ ကြယ္ေပ်ာက္လုမတတ္ျဖစ္ေနတဲ့ သီဟိုဠ္ေျမမွာ ပထဆုံးၾကားလိုက္ရတဲ့ သီဟိုဠ္ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးရဲ႕ ပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္သံနဲ႔အတူ “မင္းဟာ သီဟိုဠ္ေျမမွာ ပထမဆုံးပ႒ာန္းရြတ္ဖတ္သူပဲ” လို႔ ထုတ္ေဖာ္ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳခဲ့တဲ့ ဦးဥကၠံသရဲ႕ ရင္တြင္းစကားကလည္း စာေရးသူတို႔ကုိ တစ္ခုခုလုပ္ဖို႔ တြန္းအားေပးေနသလိုလိုပါ။

ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅပ႒ာန္းရြတ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ စာေရးသူတို႔က ေတာင္တက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေလွ ကားထစ္မ်ားမွာ ဆီမီးခြက္ ၂၀၀ ဆီမီးထြန္းၿပီး ဘုရားကိုမီးပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ႔ သီတင္းကြ်တ္လျပည္႔ေန႔မွာ ျမတ္ဗုဒၶ တာ၀တႎသာနတ္ျပည္ကေန သႏၱဳႆိတနတ္သားအမွဴးျပဳတဲ႔ နတ္မ်ား ကို အဘိ္ဓမၼာတရားေဟာၾကားၿပီး လူ႔ျပည္ျပန္ၾကြလာတဲ႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မီးပူေဇာ္ပဲြက်င္းပၾက တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ မီးပူေဇာ္တာဟာ အလင္းေရာင္လွဴတာျဖစ္လို႔ မ်က္လံုးအားေကာင္းတယ္ လို႔ ယံုၾကည္ၿပီး သီတင္းကြ်တ္လျပည္႔မဟုတ္တဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာလည္း မီးပူေဇာ္ၾကပါ တယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ေစတီအမ်ားစုမွာေတာ႔ ဘုရားမီးပူေဇာ္ဖို႔ ေနရာသီးသန္႔ေပးမထားလို႔ ေစတီေျခရင္း က ေအာက္ပစၥယံမွာပဲ မီးပူေဇာ္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ ေစတီရဲ႕ေအာက္ေျခမ်ားဟာ သန္႔ရွင္းမွဳအေတာ္ နည္းပါတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံမွာေတာ႔ ေစတီ သို႔မဟုတ္ ေဗာဓိပင္အနီးမွာ ဆီမီးပူေဇာ္ဖို႔ ေနရာသီးသန္႔ေပး ထားတာမို႔ ေစတီရဲ႕ေအာက္ေျခမ်ားဟာ သန္႔ရွင္းေနပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာလည္း ေစတီေျခရင္းမွာ မီးပူေဇာ္ဖို႔ သီးသန္႔ေနရာေပးထားမယ္ဆိုရင္ ေစတီေအာက္ေျခေတြမွာ သန္႔ရွင္းေနမွာ မလဲြပါဘူး။ 


စာေရးသူတို႔က ဆီမီးခြက္ ၂၀၀ မီးပူေဇာ္ရမွာမို႔ ေစတီေျခရင္းနားက သီးသန္႔ေနရာမွာ မပူေဇာ္ ဘဲ ေစတီတက္ရာေလွကားထစ္မ်ားမွာ ပူေဇာ္လိုက္ၾကပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ ေလွကားထစ္ တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဆီမီးပူေဇာ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေလက တစ္၀ီွး၀ွီးနဲ႔မို႔ ေရွ႕ကမီးထြန္း ေနာက္က မီးၿငိမ္းနဲ႔ ကရြတ္ကင္းေလွ်ာက္သ လို သံသရာလည္ေနပါေတာ႔တယ္။  ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဦးသာသန(ဖ်ာပံု)က  “ကိုကိတၱိေရ က်ဳပ္တို႔ ဒီလိုလုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ အဆင္ေျပမွာမဟုတ္ဘူး၊ အဲဒီေတာ႔ မီးၿငိမ္းတဲ႔ ဆီမီးခြက္ေတြကို ျပန္ယူၿပီး ေစတီေျခရင္းနားက အကာအရံရိွတဲ႔ ေလွကားထစ္ေတြမွာစုၿပီး မီးပူေဇာ္မွ အဆင္ေျပမယ္နဲ႔တူတယ္” လို႔အႀကံေပးပါတယ္။ စာေရးသူတို႔လည္း  ဦးသာသနအႀကံေပးတဲ႔အတုိင္း မီးၿငိမ္းတဲ႔ဆီမီးခြက္ေတြျပန္ေကာက္ၿပီး ေစတီေျခရင္းနားမွာ ဆီမီးခြက္ေလးခြက္စီစုၿပီး စီတန္းကာ မီးပူေဇာ္လိုက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မွပဲ အားလံုးအဆင္ေျပသြားပါေတာ႔တယ္။

စာေရးသူတို႔ ဆီမီးပူေဇာ္ရင္းနဲ႔   ဆီမီးခြက္ထဲ ဆီထည္႔ရင္း ဆီမ်ားသန္႔ရွင္းေနတဲ႔ေလွခါးတေလွ်ာက္မွာ ဖိတ္စင္ကုန္ပါတယ္။ ဖိတ္စင္သြားခဲ႔တဲ႔ဆီစက္ေတြကို သန္႔ရွင္းေနတဲ႔ေလွကားေပၚမွာ ေပ်ာက္မသြားေတာ႔မဲ႔ အမည္းစက္မ်ားအျဖစ္ျမင္ေယာင္ရင္းနဲ႔ ဘ၀မွာ ျပင္လို႔မရတဲ႔အမည္းစက္မ်ားအေၾကာင္း စိတ္ကေရာက္သြား ပါေသးတယ္။  ဦးသာသနကေတာ႔ ဖိတ္က်ခဲ႔တဲ႔ဆီစက္ေတြကို သကၤန္းစုတ္နဲ႔ လိုက္ၿပီးသုတ္ပါတယ္။ စာေရးသူက ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာရိွတဲ႔ သဲမ်ားယူၿပီး ဆီကြက္မ်ားကို လိုက္ၿပီးေတာ႔ ဖုံးလိုက္ပါတယ္။ ဦး၀ိလာသဂၢနဲ႔ ဦးစႏၵိမာကေတာ႔ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ သဲရိွတာကို သတိမထား မိေတာ႔ ေတာင္ေအာက္အထိဆင္းၿပီး သဲမ်ား သြားယူပါတယ္။ ေလွကား တစ္ေလွ်ာက္မွာ လင္းထိန္ေနတဲ႔ ဆီမီးခြက္မ်ားျမင္ေတာ႔ စာေရးသူ႕စိတ္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ နွစ္စဥ္က်င္းပတဲ႔ သီတင္းကြ်တ္ မီးထြန္းပဲြေတြဆီ ကိုေတာင္ ေရာက္သြားလိုက္ပါေသးတယ္။

တရားထိုင္ၾကြတဲ႔အရွင္သံုးပါးနဲ႔ ဦးဥကၠံသတို႔  ေစာေစာစီးစီးနားလို႔ရေအာင္ဆိုၿပီး ပထမဦးဆံုးပ႒ာန္းရြတ္ဖို႔ စီစဥ္လိုက္ၿပီး စာေရးသူတို႔ကေတာ႔ ညလံုးေပါက္ မအိပ္ဘဲရြတ္ဖတ္ၾကဖို႔ စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ည ၁ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကို ဆတ္ ၂ေကာင္ တက္လာပါတယ္။ လူနဲ႔အေတာ္ကို ယဥ္ပါးေနတဲ႔ တိရစၧာန္မ်ားျဖစ္ေနတာမို႔ လူနားကပ္လာၿပီး တိုးေ၀ွ႕ကာ အစာေတာင္းေနပါတယ္။ ဦး၀ဏၰသီရိနဲ႔ စာေရးသူတို႔လည္း ေတာင္ေအာက္ကိုဆင္းၿပီး ေမ်ာက္ေကြ်းဖို႔၀ယ္လာတဲ႔ မုန္႔ထုပ္မ်ားသြား ယူပါတယ္။ ေတာင္ေပၚျပန္တက္ခါနီးမွာ ေတာင္ေျခရင္းက ေဗာဓိပင္နားမွာေနေနတဲ႔ ယုန္ျဖဴေလး သံုးေကာင္က အစာေတာင္းရင္း ေနာက္ကလိုက္လာတာကို ေတြ႕လိုက္ရပါတယ္။  အဲဒါနဲ႔ စာေရးသူတို႔ လည္း ယုန္ေလးသံုးေကာင္ ကိုအစာေကြ်းၿပီးမွ ေတာင္ေပၚကို ျပန္တက္ၾကပါတယ္။ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚ မွာ စာေရးသူတို႔ေကြ်းတဲ႔မုန္႔ကို အငမ္းမရစားေနတဲ႔ဆတ္ကိုၾကည္႔ၿပီး ပီတိျဖစ္ရ ပါေသးတယ္။

ဦး၀ဏၰသီရိပ႒ာန္းရြတ္ေနတုန္း ဗုဒၶဘာသာမွာရြတ္ဖတ္မွဳနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တဖက္သတ္ရွဳတ္ခ်ေျပာ ဆိုေနၾကတဲ႔အေၾကာင္းကို စာေရးသူတို႔ေလးပါး ေဆြးေႏြးျဖစ္ခဲ႔ပါေသးတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ က်င္႔ႀကံမွဳအပိုင္း က ပဓာနက်တယ္ဆိုတာ ျငင္းစရာမလိုတဲ႔အမွန္တရားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ရြတ္ဖတ္မွဳကလည္း တစိပ္ တပိုင္းအေနနဲ႔လိုအပ္တဲ႔အရာျဖစ္တယ္လို႔ေျပာရင္ မွားမယ္မထင္ပါဘူး။ ဦးသာသနကေတာ႔ ရြတ္ဖတ္မွဳကို တဖတ္သက္ႀကီးရွဳတ္ခ်ေျပာဆိုဖို႔ မသင္႔တဲ႔အေၾကာင္းေျပာရင္းနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အႏုႆတိ(၁၀)ပါးကို လက္ခံတယ္ဆိုရင္ ရြတ္ဖတ္မွဳကိုလည္း အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ လက္ခံရမွာျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။

စာေရးသူတို႔ ေလးစားေလာက္တဲ႔စာသင္တိုက္ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးကေတာ႔ ပရိတ္ပ႒ာန္းေတြကို ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္တဲ႔အျပင္ ပဋိပတၱိကိုလည္း အခ်ိန္ရလွ်င္ရသလို အားထုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာရ႕ဲေနာက္ဆံုး ပန္းတိုင္ကိုသြားဖို႔ရာအတြက္ က်င္႔ႀကံမွဳအပိုင္းဟာ ေရအလ်ဥ္ႀကီးတစ္ခုျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ရြတ္ဖတ္မွဳက အဲဒီေရအလ်ဥ္ႀကီးမွာ ပိတ္ဆို႔ေနတဲ႔အမွဳိက္သရိုက္ေလးေတြကို ဖယ္ရွားေပးတဲ႔အရာျဖစ္တယ္လို႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက အၿမဲတမ္းမိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အေတာ္ထိမိတဲ႔ ဥပမာပဲလို႔ မွတ္ခ်က္ေပးၾကပါတယ္။  အဲဒီေနာက္ ျမတ္ဗုဒၶလက္ထက္က သံဃာေတာ္မ်ား ရတနသုတ္၊ အဂၤုလိမာသုတ္ တို႔ကို သစၥာျပဳရြတ္ဆိုလိုက္လို႔ ပစၥဳပၸန္ခ်မ္းသာရရိွသြားၾကတဲ႔လူမ်ား အေၾကာင္းနဲ႔ ေမတၱသုတ္ရြတ္ဖတ္လုိက္ လို႔ တရားအားထုတ္ၾကတဲ႔ရဟန္းေတာ္မ်ားကို နတ္မ်ားက မေႏွာက္ယွက္တဲ႔အျပင္ ကူညီေစာင္႔ေရွာက္ေပး တဲ႔အေၾကာင္းကိုလည္း  ေျပာျဖစ္ၾကပါေသးတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေလးပါး ရြတ္ဖတ္မွဳအေၾကာင္းမ်ား ေျပာေနတုန္း ည ၂ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ဦး၀ဏၰသီရိအလွည္႔ၿပီးသြားပါတယ္။ သူလည္း ခဏနားကာ ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ၾကြသြားပါတယ္။  ဒါနဲ႔ပဲ ဦးသာသန၊ ဦး၀ိလာသဂၢ၊ ဦးစႏၵိမာနဲ႔ စာေရးသူတို႔ကေတာ႔ မနက္ ၅နာရီခဲြအထိ တစ္လွည္႔စီ ဆက္လက္ရြတ္ဖတ္ေနခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဦးစႏၵိမာပ႒ာန္းရြတ္ေနတုန္း စာေရးသူက ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္မွာ လမ္းေလ်ာက္ရင္း ပစၥယနိေဒၵသ၊ ပရိတ္၊ ဓမၼစၾကာတို႔ကိုရြတ္ကာ ၃၁ ဘံုေမတၱာပို႔ကာ အမွ်အတန္းေပးေ၀ခဲ႔ပါတယ္။ ပ႒ာန္းရြတ္သံကလဲြလို႔ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာက တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတာမို႔ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ရတာကလည္း စိတ္ၾကည္လင္ေအးျမမွဳတစ္မ်ိဳးရတာပါပဲ။ မနက္ ၅ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅၾကြလာၿပီိး စာေရးသူတို႔ေလးပါးကို ခဏေလာက္ သြားအိပ္ၾကဦးလို႔ေျပာတာနဲ႔စာေရးသူတို႔လည္း ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းခဲ႔ၾကပါတယ္။ ေတာင္ေအာင္က ေက်ာင္းမွာ ၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္အိပ္ၿပီး ပ႒ာန္းပဲြသိမ္းေတာ႔မွာမို႔ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚကို ျပန္ တက္ခဲ႔ၾကပါ တယ္။ ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅပ႒ာန္းရြတ္ၿပီးတာနဲ႔ အေနကဇာတင္၊ ဘုရားရိွခိုးၿပီး အသံမစဲပ႒ာန္း ပဲြ ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးသြားခဲ႔ပါတယ္။

ပ႒ာန္းပဲြၿပီးတာနဲ႔ စာေရးသူတို႔အားလံုး ေတာင္ေအာက္ကို ျပန္ဆင္းကာ အာရုဏ္ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၾကပါတယ္။ ဒီေန႔မနက္အာရံုဆြမ္းကို တရားထိုင္ၾကြတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းသံုးပါးက လွဴတာျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းသံုးပါးက အာရံုဆြမ္းကပ္ခ်င္တယ္လို႔ေျပာတာနဲ႔ ဦး၀ိလာသဂၢက လိုအပ္သမွ်ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ကိုလံဘိုက ၀ယ္လာေပးပါတယ္။ ဆြမ္းစားၿပီးေတာ႔ တရားထိုင္ၾကြတဲ႔ ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅ၊ ဦးပညာဓဇနဲ႔ ဦးဇိန၀ံသတို႔က ေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္နဲ႔ လက္ေထာက္ဦးဇင္းကို ျမန္မာသကၤန္း၊ ႏို႔ဗူးနဲ႔ န၀ကမၼ၀တၳဳမ်ား လွဴဒါန္းၾကပါတယ္။ဦးပညာဓဇရဲ႕အသိဒကာမကေတာ႔ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးကို ျမန္မာသကၤန္းတစ္စံုလွဴဒါန္းပါတယ္။ ျပန္ခါနီးေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးကို ကန္ေတာ႔ၾကေတာ႔ ဘုန္းႀကီးက သီရိလကၤာႏုိင္ငံရဲ႕ထံုးစံအတိုင္း “ဘ၀တု သဗၺမဂၤလံ” စတဲ႔ ဂါထာမ်ားကို ရြတ္ဆိုေပးပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးက next coming လို႔ ေျပာလို႔ စာေရးသူတုိ႔နားလည္တဲ႔အတိုင္း ႏွစ္တိုင္းလာခဲ႔ပါမယ္လို႔ ေလွ်ာက္ခဲ႔ပါတယ္။

မနက္ ၇ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ စိတၱလပဗၺတေတာင္ကေန ထြက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။ စိတၱလပဗၺတေတာင္ကေနအျပန္ ဟိုက္ေ၀းလမ္းေပၚမေရာက္ခင္မွာ အသြားတုန္းကလိုပဲ ေတာငွက္ တိရစၧာန္မ်ားကို ေတြ႔ရျပန္လို႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကပါေသးတယ္။ အျပန္ကားေပၚမွာေတာ႔ စာေရးသူတို႔ေလးပါးက အိပ္ၿပီးလိုက္လာခဲ႔လို႔ လမ္းမွာနားခဲ႔တဲ႔ေနရာေတြကို တိတိက်က် မသိပါဘူး။ ႔ ၉ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ တိႆမဟာ၀ိဟာရေစတီကိုေရာက္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ေလးပါးက ကားေပၚကမွာေနခဲ႔ၿပီး က်န္တဲ႔အရွင္ဘုရားမ်ားနဲ႔ ဒကာမကေတာ႔ ေစတီကိုသြားေရာက္ဖူးေျမာ္ၾကပါတယ္။ အျပန္လမ္းမွာေတာ့ ရတနပူရၿမိဳ႕ဘက္က မဟုတ္ဘဲ ေဂါၿမိဳ႕ဘက္ကေန ေမာင္းမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၁၁ နာရီခဲြေလာက္ မွာ ေဂါၿမိဳ႕နားက ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ ေန႔ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။ အိပ္ေရးမ၀ တ၀နဲ႔မို႔ ေန႔ဆြမ္းမစား ခ်င္ေပမယ္႔ (ညေနဗိုက္ဆာမွာေၾကာက္တာနဲ႔) နည္းနည္းပါးပါး စားလုိက္ပါတယ္။


ေဂါၿမိဳ႕ ကမ္းေျခနဲ႔ ေပၚတူဂီခံတပ္ကို ေရာက္ေတာ႔ ၃ နာရီထိုးၿပီးေနပါၿပီ။ ဦးသာသနနဲ႔ စာေရးသူက မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းေရာက္မွပဲ ဆင္းေတာ႔မယ္လို႔ စိတ္ႏွလံုးခ်ကာ ေအာက္ကိုမဆင္းေတာ႔ဘဲ ကားေပၚမွာ ဆက္အိပ္ေနလိုက္ပါတယ္။ ကိုလံဘိုၿမိဳ႕ကို ေနာက္ထပ္တစ္နာရီခဲြအတြင္းမွာေရာက္ေအာင္လို႔ ဟိုက္ေ၀းလမ္းမႀကီးက ေမာင္းမယ္လို႔ ကားသမားေျပာသံကို အိပ္ေပ်ာ္ေနရင္းက အိပ္မက္လိုလို ၾကားလိုက္ပါတယ္။ သီရိလကၤာႏိုင္ငံ ျပည္တြင္းစစ္ၿပီးေတာ႔ ဆယ္ႏွစ္အတြင္းမွာ စကၤာပူႏုိင္ငံကို မွီရမယ္ လို႔ႀကံဳး၀ါးၿပီး ဟိုက္ေ၀းလမ္းေတြကို လိုက္ျပင္ေနတဲ႔ တရုတ္ကုမၸဏီေတြနဲ႔ သီရိလကၤာႏိုင္ငံသားေတြ ကိုလည္း ကိုယ့္ႏိုင္ငံနဲ႔ယွဥ္ပီး မနာလိုဖြယ္ရာေတြ႔ခဲ႔ရပါေသးတယ္။


ကားသမားေျပာတဲ႔အတုိင္းပါပဲ။ တစ္နာရီခဲြေက်ာ္ေလာက္ကားစီးၿပီးေတာ႔ ကိုလံဘိုဘက္ကို ျပန္ေရာက္လာ ၿပီး ဦးပညာဓဇရဲ့ဒကာမ တည္းတဲ႔အိမ္ကို အရင္ဆံုးသြားၾကပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ဦးသာသနနဲ႔ စာေရးသူက ေအာက္ကိုမဆင္းေတာ႔ဘဲ ဆက္မွိန္းေနလိုက္ၾကပါတယ္။ စာေရးသူနဲ႔ ဦးသာသနကေတာ႔ ကားေပၚမဆင္းပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။  က်န္တဲ႔အရွင္ဘုရားမ်ားကေတာ့ ကားေပၚကဆင္းၿပီး ဦးပညာဓဇရဲ႕ ဒကာမအိမ္မွာ ခဏေလာက္ နားၾကပါေသးတယ္။ အဲဒီေနာက္မွ မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းကို ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ ညေန ၅ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းျပန္ေရာက္ခဲ႔ၿပီး ဘုန္းႀကီးဦးေ၀ပုလႅ၊ ဦးပညာဓဇနဲ႔ ဦးဇိန၀ံသတို႔ရဲ႕ တရားထုိင္သြားတဲ႔ဓမၼခရီးဟာလည္း ေအာင္ျမင္စြာ ၿပီးဆံုးသြားပါေတာ႔တယ္။ ။

Read More...

Summary only...

လကၤာၾကယ္ရဲ႕ ႏွဳတ္ဆက္စကား

{23.11.2011.....ရက္ေန႔ကမွ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၊ ေကလနိယ တကၠသုိလ္ကေန ေဒါက္တာဘဲြ႔ ရသြားတဲ႔ ဘုန္းႀကီး ဦး၀ဏၰသီရိကို ျမန္မာႏိုင္ငံျပန္ၾကြခါနီး 9.12.2011 ရက္ေန႔ည (၈) နာရီမွာ နာယကဆရာေတာ္ ဦးအဂၢ၀ံသဦးေဆာင္ၿပီး စာေရးသူအပါ၀င္ ၾကြေရာက္လာၾကတဲ့သံဃာမ်ားက လွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀တၳဳဘာတစ္ခုမွ မပါဘဲ လက္အုပ္ခ်ီမိုးကာ ကန္႔ေတာ႔ခဲ႔ၾကပါတယ္။ ကန္ေတာ႔ ၿပီးေတာ႔ အမွတ္တရစကားမ်ား ခ်ီးျမွင္႔ဖို႔ ဘုန္းႀကီးကို ေလွ်ာက္တဲ႔အခါ ေအာက္ပါအတိုင္းမိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔တ႔ဲအမွတ္တရစကား ေတြကုိ နားေထာင္ၿပီး စာေရးသူမွာ မွတ္သားစရာေတြ ရလုိက္သလုိ၊ ေတြးစရာေလးေတြလည္း ေပၚလာပါ တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္လည္း တစ္ခုခုရႏိုင္မယ္ထင္လို႔ မွ်ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။}


တပည္႔ေတာ္ကုိ ဒီလို အထူးတလည္လာၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၾကတာကုိ ၀မ္းလည္းသာပါတယ္၊ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္။ တပည္႔ေတာ္ ထူးထူးေထြေထြေတာ႔ သိပ္ၿပီးေျပာစရာလုိမယ္ မထင္ပါဘူးဘုရား။ တပည္႔ေတာ္တို႔ အရွင္ဘုရားတုိ႔ဟာ ကံေကာင္းလို႔ ဒီမွာ လာဆံုၾကတယ္ပဲ ဆိုပါေတာ႔။ နယ္အမ်ိဳးမ်ိဳးက လာၾကတာ။ တပည္႔ေတာ္တို႔ အားလံုးရဲ႕ Background ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရိွတယ္။ လူမ်ိဳးေရး Background၊ ေဒသ Background၊ ပညာေရး Background စသည္ျဖင္႔ေပါ႔။ အားလုံးတူခ်င္မွ တူၾကမယ္၊ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တပည္႔ေတာ္တို႔ ဒီမွာ စုေပါင္းၿပီးေနၾကတဲ႔အခါမွာ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းၿပီးေတာ႔ လုပ္ဖို႔လိုတယ္။

စုေပါင္းၿပီးေတာ႔ လုပ္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္က ဘာလဲဆိုေတာ႔ တစ္ေယာက္အားနဲ႔ မထန္းႏုိင္တဲ့၀န္ကုိ အားလုံး၀ုိင္းၿပီးထမ္းၾကတဲ့သေဘာပဲ။ ဆုိလုိတာက က်ယ္ျပန္႔တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကုိ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္တာနဲ႔စာရင္ စုေပါင္းလုပ္လုိက္ရင္ လြယ္လြယ္ကူကူနဲ႔ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ၿပီးေျမာက္ သြားမယ္၊ ေအာင္ျမင္ သြားမယ္။ စုေပါင္းၿပီးလုပ္ျခင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္က အဲဒါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တပည့္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ဟာ ဒါကုိ အဆုိးျမင္နဲ႔ ေျပာင္းျပန္ေတြးတတ္ၾကတယ္။ စုေပါင္းလုပ္ရင္ စိတ္၀မ္းကဲြမယ္ေပါ့။ ဒီလုိစိတ္၀မ္းကဲြတာက စုေပါင္းလုပ္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းသူေတြ၊ ကုိယ့္အတၱကုိထိပါးလာမွာ ေၾကာက္ရြံ႕ သူေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။

အဲဒါေလးကုိ တပည့္ေတာ္ နည္းနည္း ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ တပည့္ေတာ္ ေလာေလာလတ္လတ္ ၾကဳံခဲ့ရတဲ့ အေတြ႔အၾကဳံေလးကုိ အေျခခံလုိ႔ေပါ့။ အခု တပည္႔ေတာ္က ပညာေရးၿပီးဆုံးသြားေတာ့ အလုပ္စခန္းဘက္ ေျခလွမ္း စေနျပီးေပါ့ဘုရား။ တပည့္ေတာ္သာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပညာေရးရည္မွန္းခ်က္ ျပည့္စုံသြားရင္ အရွင္ဘုရားတုိ႔လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံကုိျပန္ၿပီး ေဒသအသီးသီးမွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကမွာပါ။ အဲဒီလုိလုပ္ၾကတဲ့ အခါမွာ ၾကဳံလာႏုိင္တဲ့၊ ေတြ႔လာတတ္တဲ့ သေဘာေလးေတြကုိ တပည့္ေတာ္ အသိေပးခဲ့ခ်င္ပါတယ္။

တပည့္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လူ႕အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းတာေတြ၊ အတၱစဲြႀကီးလြန္းတာေတြ ႀကံဳရတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာက အဖဲြ႔အစည္းမွာ အျပင္လူ၊ အတြင္းလူ၊ သူ႔လူ၊ ကုိယ့္လူဆုိၿပီး သတ္မွတ္ ထားတတ္ၾကတယ္။ အျပင္လူ၀င္လာရင္ စိတ္၀မ္းကဲြကုန္မယ္ ဆိုတဲ႔အျမင္ေတြ ရိွၾကတယ္ဘုရား။ အဲဒီလို အျမင္က်ဥ္းေျမာင္းတာေတြ၊ အတၱစဲြႀကီးလြန္းတာေတြက ကိုယ္႔ေက်ာင္းတုိက္မွာ ကိုယ္႔ဟာကို တစ္မိန္႔တစ္ၾသဇာ တစ္အာဏာတည္းဘဲ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ေနရာမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ႔ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔က အဖဲြ႔အစည္းေတြနဲ႔လုပ္ၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ႔ အဲဒီလိုအျမင္မ်ိဳးထားလို႔ မရဘူး။

အမ်ားနဲ႔ဆုိင္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပညာေရးဌာနတစ္ခုခုပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲလိုအေတြးေတြ ၀င္ေနၿပီး ဆိုရင္ ဒီဌာနဟာ ဘယ္လိုမွ မတိုးတက္ႏိုင္ဘူး။ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ တပည့္ေတာ္ ၾကားခဲ့ရတယ္။ ဘာသာေရးတကၠသုိလ္တစ္ခုမွာ ဆရာခန္႔ဖုိ႔ကိစၥပါ။ အဲဒီမွာ တာ၀န္ရိွသူတစ္ပါးက -အျပင္လူေတြခန္႔လုိက္ရင္ စိတ္၀မ္းကြဲတာေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္တဲ့။ အဲဒီလုိဌာနမွာေနၿပီး ဒီလုိက်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အျမင္ရိွေနတာကုိ တပည့္ေတာ္အံ့ၾသပါတယ္။

သူတို႔ေတြးသလို သူတို႔ျမင္သလို ေဘးကလူေတြ၊ အျပင္ကလူေတြ ၀င္လာရင္ စိတ္၀မ္းေတြ ကဲြကုန္မယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံတကာက တကၠသုိလ္ႀကီးေတြ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ၊ သူတို႔လုိ အျမင္မ်ိဳးသာ ရိွမယ္ဆိုရင္ အဲဒီတကၠသိုလ္ႀကီးေတြဟာ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ကဲြကုန္မွာေပါ႔။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ႔ ဒီႏိုင္ငံတကာ တကၠသိုလ္ေတြမွာ အျပင္လူ အတြင္းလူဆုိတာ မခဲြျခားဘူး။ သူ႔လူမ်ိဳးကိုသာ ဆရာခန္႔တာ မဟုတ္ဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသားဆိုလည္း ခန္႔တာပဲ။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆရာတစ္ေယာက္ရိွသင့္ရိွထုိက္တဲ့ အရည္အခ်င္း၊ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ျပည့္စုံရင္္ ခန္႔လိုက္တာပဲ။

တပည္႔ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက လူအမ်ားစုေတြးတဲ႔ အေတြးမ်ိဳး ဆိုရင္ေပါ႔ေနာ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာရိွတဲ႔ တကၠသိုလ္ႀကီးေတြ အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ကဲြကုန္လုိ႔ အမွဳန္႔ေတာင္မွ ျမင္ရမွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူး။ အဲေတာ႔ ဒီလို အေတြးမ်ိဳးေတြက သဘာ၀မၾကဘူး ဘုရား။ အမ်ားနဲ႔စုေပါင္းၿပီးေတာ႔ လုပ္ကုိင္ၾကတဲ့အခါမွာ ဒီလိုမ်ိဳးအေတြးေတြ၊ ဒီလိုမ်ိဳးအျမင္ေတြ တပည္႔ေတာ္တို႔ အရွင္ဘုရားတို႔ ဖယ္ထုတ္ျပစ္ရမယ္ ဘုရား။ ဒါမွသာ ကိုယ္နဲ႔ဆိုင္တဲ႔ အဖဲြ႕အစည္း၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းဟာ တိုးတက္လာမယ္။ အဲလို မဟုတ္ရင္ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲကဟာ ၀ါးလံုးေခါင္းထဲပဲ ျဖစ္ေနမွာ။

အခုဟာက တပည္႔ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာျဖစ္ေနတဲ႔အေနအထားက ဘာလဲဆိုရင္ အဲဒီလို စုေပါင္းၿပီးလုပ္ရတဲ႔ ဟာဆိုရင္ အကုန္ကဲြတာပဲ။ အဲဒီလို ကဲြရျခင္းအေၾကာင္းက ဘာလဲဆိုရင္ အခုနက တပည္႔ေတာ္ေျပာတဲ႔ အျမင္က်ဥ္းလို႔ဘုရား။ ၿပီးေတာ႔ ကုိယ့္ရဲ႕အတၱထိပါးခံရမွာ ေၾကာက္လို႔ဘုရား။ သူ႔လူ ကိုယ္႔လူ သူ႔လူမ်ိဳး ငါ႔လူမ်ိဳး၊ အတြင္းလူ၊ အျပင္လူဆိုတဲ႔ အတၱအစဲြစိတ္ေတြေၾကာင္႔ပဲ။ အဲဒီေတာ႔ တပည္႔ေတာ္ တို႔ သေဘာေပါက္ထားရမွာက ဘာလဲဆိုရင္ စုေပါင္းလုပ္ျခင္းရဲ႕အႏွစ္သာရက တစ္ေယာက္အားနဲ႔ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ က်ယ္ျပန္႔တဲ့လုပ္ငန္း တစ္ခု ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူၿပီးဖို႔ပဲ။ ဒါေၾကာင္႔မို႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ စုေပါင္းၿပီးလုပ္ၾကတာပဲ။

တပည္႔ေတာ္တို႔ စကားပံုလည္း ရိွတယ္ေလ။ ေခါင္းတစ္လံုးနဲ႔ စာရင္ ေခါင္းဆယ္လံုးက ပိုၿပီးေတာ႔ ႀကီးတယ္ဆိုတာ။ ႏြံထဲမွာလွည္း ဘီးကၽြံေနသည္၊ ေလးလြန္၍ မေရြ႕ႏုိင္ဘူးလား၊ အမ်ားႏွင့္တြန္းရင္ ေရြ႕ႏုိင္ပါသည္ ဆုိတာမိ်ဳးေပါ့၊ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္မဲ႔အလုပ္ကို စုေပါင္းၿပီး လုပ္လိုက္ေတာ႔ ပိုၿပီးေတာ႔ အလုပ္ၿပီးလြယ္တယ္ေပါ႔။ စုေပါင္းၿပီးလုပ္မယ္ဆိုရင္ အလုပ္က ျမန္ျမန္ၿပီးမယ္၊ လြယ္လြယ္ၿပီးမယ္။ အဲလို စုေပါင္းၿပီးလုပ္ႏိုင္ေအာင္ ဘာျဖစ္ရမွာလည္း။ အျမင္က်ယ္ရမယ္။ ၿပီးေတာ႔ ကိုယ္႔အတၱကိုခ်ည္းပဲ ဦးစားမေပးနဲ႔။

ေနာက္ေျပာျပခ်င္တာတစ္ခု ရွိေသးတယ္ဘုရား့၊ ဆုိပါေတာ႔ တပည့္ေတာ္တုိ႔၊ အရွင္ဘုရားတို႔ အားလံုးက ဒီကို ေရာက္လာၿပီ။ ဒီ သီဟိုဠ္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ပကို ေရာက္လာတဲ႔ ျမန္မာေတြအားလံုး တပည္႔ေတာ္တို႔ရဲ႕ အျမင္က ဘာလဲဆိုရင္ ျပည္တြင္းမွာရိွတဲ႔ သူေတြ႔ရဲ႕ ပညာေရးထက္သာတယ္လို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခံယူထား ၾကတာပါပဲ။ အကုန္လံုး မဟုတ္ရင္ေတာင္မွ အမ်ားစုေပါ႔ေနာ္။

အဲဒီေတာ႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးပါဘုရား။ ဘယ္လိုေမးရမွာလည္းဆိုေတာ႔ တပည္႔ေတာ္ အရင္က လည္း ေျပာခဲ႔ဖူးပါၿပီ။ အခုငါတို႔က ျပည္တြင္းထက္သာတဲ႔ ပညာေရးကို ရေနၿပီးေတာ႔ ျပည္တြင္းကလူေတြထက္ သာေနၿပီလား။ အဲဒါ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္ေမးဖို႔ လိုတယ္။ အဲလို ေမးၿပီးေတာ႔ သူက ျပည္တြင္းကလူေတြထက္ မသာေသးဘူးဆိုရင္ သာေအာင္ လုပ္ရမယ္။ မေက်ာ္ေသးဘူးဆိုရင္ ေက်ာ္ေအာင္ လုပ္ရမယ္။ အဲေတာ႔ တပည္႔ေတာ္ သံုးသပ္ျပမယ္အရွင္ဘုရားတို႔ ။ တပည္႔ေတာ္ ေျပာေလ႔ေျပာထရိွပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ အမ်ားေရွ႕မွာ ခ်ျပလို႔ သိပ္ၿပီးေတာ႔ မေကာင္းလွဘူး။ ဒါ အရွင္ဘုရားတို႔ကို တပည္႔ေတာ္ ေစတနာနဲ႔ ေျပာတာပါ။ ဘယ္သူကုိမွ ႏွိမ္ခ်င္လို႔ ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။

အခု တပည္႔ေတာ္တို႔က ဆိုပါေတာ႔ ဘီေအတန္းတက္တယ္၊ အမ္ေအတန္းတက္တယ္၊ အမ္ဖီးလ္တန္းတက္တယ္၊ ပီအိတ္ခ်္ဒီတန္းတက္တယ္။ ကိုယ္တက္ေနတဲ႔အတန္းနဲ႔ ညီမွ်တဲ့၊ ကိုယ္တက္ေနတဲ႔အ တန္းကို မီွေအာင္လိုက္ႏုိင္တဲ႔အရည္အခ်င္းေတာ႔ ရိွသင္႔တယ္။ ဒါ အနည္းဆံုးရိွသင့္တာကုိ ေျပာတာပါ ဘုရား။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ဘဲြ႔ဒီဂရီ ရတာခ်င္းအတူတူ ကုိယ္က သူမ်ားထက္သာတဲ့၊ သူမ်ားထက္ပုိတဲ့ အဆင့္မွာ ရွိႏုိင္ရင္ ပုိေကာင္းတယ္ ဘုရား။

ဥပမာတစ္ခုဆိုပါေတာ႔ အခုန တပည္႔ေတာ္ေျပာခဲ႔တဲ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ ဒီ သီဟိုဠ္မွာပညာသင္ေနတဲ႔ သူေတြရိွ တယ္။ အိႏၵိယမွာရိွတယ္။ ထိုင္းမွာတစ္ခ်ိဳ႕ရိွတယ္။ အဲေတာ႔ ဒီ သံဃာေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပရိယတၱိပညာေရးဟာ သြားၿပီ၊ အရည္အေသြးေတြက်သြားၿပီ၊ အရည္အခ်င္းေတြ မမီွေတာ႔ဘူးေပါ႔ေနာ္၊ ဒီလိုမ်ိဳးအေတြးရိွတတ္ၾကတယ္။ ကဲ ဟုတ္ၿပီ၊ အဲဒါဆိုရင္ တပည္႔ေတာ္တို႔ကေရာ အရည္အခ်င္းေတြမွီၿပီလား။ တပည္႔ေတာ္တို႔က ျမန္မာျပည္ရဲ႕ပညာေရးကို ေက်ာ္ၿပီးေတာ႔ ဒီဘက္ကို ထြက္လာခဲ႔တာ။ အခုတပည္႔ေတာ္ တို႔ကေရာ ရိွသင့္ရိွထုိက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ရိွၿပီလား။ တပည္႔ေတာ္တို႔ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္ေမး ဖို႔လိုတယ္။ ေမး လည္း ေမးၾကည့္ေစခ်င္တယ္ ဘုရား။

တပည္႔ေတာ္အျမင္ကေတာ႔ မမီွေသးဘူးဘုရား။ မမီွေသးဘူးလို႔ေျပာတာ မ်ားေတာင္ မ်ားေနေသးတယ္။ ဒါ တပည္႔ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ႏိွမ္ၿပီးေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ႔ ဆုိပါေတာ႔ ျပည္တြင္းက အငယ္တန္းသမားတစ္ေယာက္ဟာ အငယ္တန္းစာ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ သိတယ္။ အႀကီးတန္းသမား တစ္ေယာက္က အႀကီးတန္းစာ ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာသိတယ္။ အခု ဘီေအတက္ေနတယ္၊ အမ္ေအတက္ ေနတယ္၊ အမ္ဖီးလ္လုပ္ေနတယ္၊ ပီအိတ္ခ်္ဒီလုပ္ေနတယ္ေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ တပည္႔ေတာ္တို႔အမ်ားစုက ကုိယ္တက္ေနတဲ့ အတန္းစာဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိၾကဘူး။ လက္ခ်ာေတာင္မွ မလိုက္တတ္သူကမ်ားမယ္။

အဲဒီေတာ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြ ျမွင့္ဖို႔လုိေသးတယ္။ ကိုယ္က ဘီေအတက္ေနတယ္ဆိုရင္ ဘီေအနဲ႔ ညီမွ်တဲ႔အရည္အခ်င္းရိွေအာင္ တပည္႔ေတာ္တို႔ ႀကိဳးစားဖို႔လိုေသးတယ္ဘုရား။ ႀကိဳးလည္း ႀကိဳးစားရဦးမယ္။ အရွင္ဘုရားတုိ႔ကိုလည္း ႀကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ လြယ္လြယ္ေလးရတယ္ဆိုၿပီး အလြယ္လမ္းေတာ႔ မလိုက္မိေစနဲ႔။ အဲလို အလြယ္လမ္းလိုက္ခ်င္တဲ႔စိတ္ကို ေပ်ာက္ႏိုင္ သမွ်ေပ်ာက္ေအာင္ေဖ်ာက္ရမယ္။ တပည္႔ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕အေနအထားက ဘာလဲဆိုရင္ အေျခအေနအရဆိုတဲ႔ စကားလံုးကို လက္ခံၿပီး လက္သံုးျဖစ္ေနတယ္။ ျပည္တြင္းမွာဆိုရင္ ဟုတ္တယ္။ အေျခအေနရ လုပ္ရတာ တပည္႔ေတာ္တို႔က။ ကိုယ္က ဒီလိုပံုစံနဲ႔ စနစ္တက်နဲ႔ သြားခ်င္တယ္ ဒါေပမဲ႔ သြားလို႔မရတဲ႔အေနအထားေတြရိွတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အေျခအေနအရ လုပ္ရတာ။

အဲဒါႀကီးက တပည္႔ေတာ္တို႔က ဒီထိလာၿပီးေတာ႔ အက်င္႔ပါေနတာ။ အေျခအေနအရပဲကြာ၊ အေျခအေနအရပဲကြာဆိုတာ။ တပည္႔ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရိွအေနအထားက ဘာလဲဆိုရင္ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာလုပ္မယ္ ဘယ္လုိလုပ္မယ္ဆိုတာ တပည္႔ေတာ္တို႔မွာ ေရရွည္ပလန္ခ်ဖို႔ခက္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆို ေတာ႔ အားလံုးက မတည္ၿငိမ္ေသးဘူး။ ႏုိင္ငံေရးပဲေျပာေျပာ၊ လူမွဳေရးပဲေျပာေျပာ၊ ပညာေရးပဲေျပာေျပာေပါ႔။ ဒါေတြက မတည္ၿငိမ္ေသးတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ေရွ႕ကို ဘာလုပ္မယ္၊ ငါ ဘယ္ေလာက္ေရာက္ေအာင္လုပ္ မယ္ဆိုတာမ်ိဳး အစီအစဥ္ခ်လို႔ကို မရဘူး။

အဲေတာ႔ မနက္ဖန္ဘယ္လိုေတြ႔မလဲ၊ မနက္ဖန္ေတြ႔လာတဲ႔အေျခ အေနအားေလ်ာ္စြာ တပည္႔ေတာ္တို႔က လွဳပ္ရွားရတယ္။ သဘက္ခါ ဘယ္လိုေတြ႔ လာမလဲ ေတြ႔လာတဲ႔အေျခ အေနအားေလွ်ာ္စြာ တပည္႔ေတာ္တုိ႔က လွဳပ္ရွားရတယ္။ အခု တပည့္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းမွာ ဆန္းေဒးဓမၼစကူး လုပ္တယ္။ ျဖစ္သင့္တဲ့ပုံစံမိ်ဳး စနစ္တက် သြားလုိ႔မရေသးဘူး၊။ အဲဒါေၾကာင့္ လက္ရိွအေနအထားကုိ ၾကည့္ၿပီး အေျခအေနအရ သြားေနရတယ္။

အဲဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔ အခုနေျပာတဲ႔ အေျခအေနအရပဲ အေျခအေနအရပဲ ဆိုတာ တပည္႔ေတာ္တို႔ အခုအခ်ိန္အထိ ဒီစကားလံုးကို သံုးေနၾကရတုန္း။ ဒါေတြကေတာ႔ ဒီ အမ်ားနဲ႔ျဖစ္ေနတဲ႔အခါဆိုေတာ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ တစ္ဦးတည္း တစ္ေယာက္တည္း ျပင္လို႔လည္းမရဘူး။ တပည္႔ေတာ္တို႔ ျပဳျပင္လို႔ရတာက ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ပဲ။ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ကေတာ႔ ကိုယ္ျပဳျပင္လို႔ရတယ္။ အရည္အခ်င္းမရိွေသးဘူး၊ မမွီေသးဘူးဆိုရင္ မီွေအာင္လုပ္ရမယ္။ မျပည္႔ေသးဘူး ျပည္႔ေအာင္ျဖည့္ရမယ္။ ဒီလိုခံယူခ်က္မ်ိဳးရိွဖို႔ေတာ႔လိုတယ္။ တပည္႔ေတာ္တို႔ က ေျပာေနတာ ျပည္တြင္းက ပညာေရးက အရည္အခ်င္းမရိွေတာ႔ဘူး။ မမွီေတာ႔ဘူး။ ဒီလိုမ်ိဳး ေျပာေနၿပီးေတာ႔ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က်ေတာ႔ အရည္အခ်င္းမမီွဘူးဆိုလို႔ိရိွရင္ ရယ္စႀကီး ျဖစ္ေနမွာေပါ႔။

အဲဒီေတာ႔ ျပည္တြင္းကရိွတဲ႔သူက ေမးမယ္။ ကိုယ္ေတာ္တို႔ကေရာ ဘယ္ေလာက္အရည္အခ်င္း ရိွ ေနလို႔လည္းလို႔ ျပန္ေမးလိုက္ရင္ တပည္႔ေတာ္တို႔မွာ ဘာမွေျဖစရာမရိွဘူးျဖစ္ေနမယ္။ အဲလိုျဖစ္သြားမယ္။ ထားပါေတာ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ အခု ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ လုပ္ေနၿပီ။ ကဲ အဲဒီေတာ႔ ဟုတ္ၿပီ။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ တပည္႔ေတာ္တို႔ ပညာေရးက တကၠသိုလ္ပညာေရးရိွမယ္။ စာသင္တိုက္ပညာေရးရိွမယ္။ ဒါေတြကို ဒို႔က တိုးတတ္ေအာင္ ဘယ္လိုျပဳျပင္ရမလဲ ျပဳျပင္ဖို႔အတြက္ အေျခအေနေပးလာၿပီဆိုရင္ေပါ့။

ကဲ အဲဒါဆိုလို႔ရိွရင္ စာသင္တိုက္ပညာေရးကို ျပဳျပင္ဖို႔ရာ စာသင္တိုက္က လက္ရိွစာသင္တိုက္လုပ္ေနတဲ႔ စာသင္တိုက္ဆရာေတာ္မ်ား တာ၀န္ယူၾကမယ္။ တကၠသိုလ္ပညာေရးစနစ္ကိုေတာ႔ ဘီေအ၊ အမ္ေအ၊ ပီအိတ္ခ်္ဒီၿပီးလာတဲ႔သူေတြ လက္ထဲကို ထည္႔လိုက္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ တပည္႔ေတာ္တို႔ က တာ၀န္ယူရ မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်မွ တကၠသိုလ္ပညာေရးကေတာ႔ ငါ႔လူတို႔ ဘီေအတို႔ အမ္ေအတို႔ ေဒါက္တာတို႔ ဆိုတဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ေတြလုပ္ၾကကြာလို႔ ခိုင္းလိုက္တဲ႔အခ်ိန္က်မွ ေခြးအ လွည္းနင္းသလို အိ အ နဲ႔ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ သြားၿပီဘုရား။ အဲဒီမွာ ဒီထက္ဆုိးလာႏုိင္တာတစ္ခုက ဘာလဲဆုိေတာ့ အဲဒီလို အေနအထားမ်ိဳးမွာ ကိုယ္႔အေၾကာင္းကုိယ္သိၿပီး ေနာက္ဆုတ္ေနတဲ႔သူရိွရင္ ေတာ္ေသးရဲ႕။ ကိုယ္႔ပမာဏကို နားမလည္ဘဲနဲ႔ အခြင့္အေရးရတာပဲဆုိၿပီးေတာ့ အဲဒါႀကီးကို ယူၿပီးလုပ္လိုက္ရင္ သြားေရာ၊ ပ်က္ေရာ။ မ်ုိဳးဆက္တစ္ခုလုံး သြားမည့္ကိစၥ ဘုရား။ အဲလိုလူမ်ိဳးေတြကလည္း ရိွတတ္တယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ အေနအထားကေလ။

အဲဒီအခါက်ေတာ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔က ဘာလည္းဆိုေတာ႔ အဲဒီအေျခအေနမ်ိဳးကိုပါ မွန္းၿပီးေတာ႔ အခုကတည္းက ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အရည္အခ်င္းရိွေအာင္ အရည္အေသြးျပည္႔ေအာင္ လုပ္ထားဖို႔လိုတယ္။ အဲေတာ႔ အမ်ားႀကီးသိပ္လုပ္စရာမလိုဘူး။ အခုန တပည္႔ေတာ္ေျပာခဲ႔တဲ႔ ဘီေအတတ္တဲ႔ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ဘီေအနဲ႔တန္တဲ႔ အရည္အခ်င္းရိွရင္ ေတာ္ၿပီ။ အမ္ေအတတ္တဲ႔ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က အမ္ေအနဲ႔ညီတဲ႔၊ အမ္ေအနဲ႔တန္တဲ႔ အရည္အခ်င္းရိွရင္ ေတာ္ၿပီ။ အခု ဒါ တပည္႔ေတာ္တို႔က ဒီလူေတြမွ မဟုတ္ဘူး ဘုရား။ တပည္႔ေတာ္တုိ႔အရင္ကလူေတြေရာ၊ တပည္႔ေတာ္တို႔လက္ထက္က လူေတြေရာ အခုလက္ရိွလူေတြေရာ အမ်ားစုမွာ ရွိသင့္ရွိထုိက္တဲ႔ အရည္အေသြးရိွၾကသလားလုိ႔ေမး၊ အေျဖေပးဖုိ႔ အေတာ္ခက္တယ္ ဘုရား။ ေသခ်ာေပါက္ေျပာရဲတယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လည္း ဆိုတဲ႔အခါက်ေတာ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ အမ္ေအေအာင္လာတယ္။ ဘယ္လိုေအာင္တာလဲ။ အမ်ားစုက ျမန္မာ႔နည္း ျမန္မာ႔ဟန္ပဲ၊ ပုိ႔ခ်ခ်က္ကုိ အာဂံုေဆာင္ၾကတာပဲ။ ဒီလိုပဲ ေအာင္ၾကတာမ်ားတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာဦးမယ္။ ဟာ အမ္ေအက မူလတန္းေလာက္ မခက္ပါဘူး။ ဟုတ္ၿပီ ကိုယ္ေတာ္ ဘယ္လို လုပ္ေအာင္တာလဲ။ အဲဒီအေပၚမွာမူတည္တယ္ဘုရား။ ကိုယ္က သူမ်ားေရးေပးထားတာေတာင္မွ မနည္းကုန္း ၿပီးက်က္။ ျပဴးၿပဲၾကည္႔ၿပီး ဘာမွနားလည္တာမဟုတ္ဘဲနဲ႔ အလြတ္ရေအာင္ အာဂံုက်က္ထားရတာ။ အဲဒီလို လုပ္ၿပီးေတာ႔ ေအာင္လာတာ။ အဲဒါၿပီးရင္ ေျပာဦးမယ္ မူလတန္းေလာက္ မခက္ပါဘူးကြာလို႔။ ဒီလုိလူမ်ိဳးေတြ မရိွသင့္ေတာ့ဘူး ဘုရား။ ကုိယ္က စနစ္တက်နဲ႔ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ခဲ့မွ ကုိယ့္အလုပ္ကုိ တန္ဖုိးထား တတ္ မယ္ ဘုရား။

တကယ္ေတာ႔ အမ္ေအေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ဟာ အခုတပည့္ေတာ္တုိ႔ အမ်ားစုလုပ္သလုိ လုပ္ရတာမ ဟုတ္ဘူး ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တုိ႔က လမ္းလြဲလုိက္ေနတယ္။ အခုတပည့္ေတာ္တုိ႔က ေက်ာင္းသား အမ်ားစု ရိွေနလို႔။ ရိွတဲ႔အခါက်ေတာ႔ စြမ္းႏိုင္တဲ႔သူေတြက ေရး။ အဲဒါကို ကိုယ္က အာဂုံက်က္။ အဲဒါ တပည္႔ေတာ္တို႔ ကံ ေကာင္းတာ။ ေျပာရရင္ စာေမးပဲြေအာင္ဖုိ႔အတြက္ ကံေကာင္းတာပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီကံေကာင္းျခင္းကပဲ တပည့္ေတာ္တုိ႔ကုိ ကံဆုိးတဲ့ဖက္ကုိ တြန္းပုိ႔လုိက္တယ္လုိ႔ တပည့္ေတာ္ ခံစားမိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆို ေတာ႔ ျမန္မာနည္းျမန္မာဟန္နဲ႔ စာေမးပဲြေတာ့ ေအာင္သြားပါရဲ႕ ကုိယ္တက္ေနတဲ့အတန္းမွာ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္ တာေတြ မလုပ္လုိက္ရဘူး၊ တတ္သင့္တတ္ထုိက္တာေတြ၊ သိသင့္သိထုိက္တာေတြ မသိလုိက္ရဘူး။ ဘာပညာမွ မရလုိက္ဘူး။ တကၠသုိလ္ပညာေရး အေၾကာင္းနားလည္ဖုိ႔ဆုိတာ အေ၀းႀကီးပဲ။ lecture လုိက္တဲ့ သေဘာေတာင္ မသိလုိက္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္သူနစ္နာသလဲဆုိေတာ့ ကုိယ္ပဲ နစ္နာတာ။

ထားပါေတာ႔ တပည္႔ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဆိုတာက အဲဒီလို က်က္က်ဴ ေကးရွင္းနဲ႔ စခန္းသြားရတာမဟုတ္ဘူး ဘုရား။ ဒီႏွစ္ဆုိရင္ ဘီေအေက်ာင္းသားေတြ အေတာ္စာလုပ္ရတယ္၊ အတန္းမပ်က္ရဘူး၊ assignment-ေတြ ပုံမွန္ေရးတင္ရတယ္လုိ႔ ၾကားတယ္။ ဒီလုိၾကားရတာ တပည့္ေတာ္ ၀မ္းသာတယ္။ ဒါဟာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားေတြ လုပ္ရမည့္ အလုပ္ေတြပဲဘုရား။ အမ္ေအေက်ာင္းသား ဆုိရင္ ဒီထက္ပုိလုပ္ရတယ္။ ကုိယ္ယူတဲ့ ဘာသာရပ္ သင္တန္းကုိ မပ်က္မကြက္တက္။ ဆရာေတြ ညႊန္းတဲ့ စာအုပ္ေတြကုိ စာၾကည့္တုိက္မွာ ၀င္ဖတ္။ မွတ္စုထုတ္။ ၿပီးရင္ ကုိယ္ပုိင္ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ lecture ျပန္ေရး။ ကုိယ္တုိင္ေရးထားတဲ့ မွတ္စုဆုိေတာ့ စာေမးပဲြအတြက္လည္း ပုိၿပီးလြယ္သြားမယ္ ဘုရား။

ေနာက္တစ္ခုက အမ္ေအေက်ာင္းသားေတြက Term Paper တင္ရမယ္။ ဒါကုိလည္း စြမ္းႏုိင္သေလာက္ ကုိယ္တုိင္ လုပ္သင့္တယ္။ အရင္ကထက္ အခု ပုိၿပီး ဆုတ္ယုတ္လာတယ္လုိ႔ ဆုိရမလုိပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ လုပ္ရပ္ေတြက ရွက္စရာေတာင္ ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာေက်ာင္းသားအားလုံးအတြက္ ဂုဏ္သိကၡာ က်ဆင္းေစတယ္လုိ႔ေတာင္ တပည့္ေတာ္ ခံစားမိတယ္။ တကယ္ျဖစ္သင့္တာက အနည္းဆံုးေတာ႔ Term Paper-ေလး ဘာေလးေလာက္ေတာ႔ ကိုယ္႔ဟာကိုေပါ႔ေနာ္။ data collection ဆိုရင္ေတာင္မွ အဲဒီအခ်က္အလက္ေလးကို အေၾကာင္းအက်ိဳး အဆက္အစပ္နဲ႔ စနစ္တက် စီစဥ္ၿပီး ကုိယ္ပုိင္ေရးတတ္တဲ့ အဆင္႔ေလးေတာ႔ ရိွသင္႔တယ္။ ဒါအမ္ေအေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အတြက္ေပါ႔ေနာ္။

အခု တပည္႔ေတာ္ Temporary Certificate ယူဖို႔သြားတာ။ အဲဒီမွာ Register က ဘာေျပာလဲဆိုေတာ႔ ငါ႔စိတ္ကူးတစ္ခုရိွတယ္တဲ႔။ ေျပာပါဦး ဘာလဲဆိုေတာ႔။ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ Communicate လုပ္ရတာ သိပ္ခက္ခဲတယ္။ သူတို႔က ငါေျပာတာလည္း နားမလည္။ သူတို႔ေျပာတာလည္း ငါကနားမလည္ဘူး။ အဲေတာ႔ ငါဘာစိတ္ကူးလဲဆိုေတာ႔ သူတုိ႔ကုိ သိေစခ်င္တဲ့ အခ်က္ေတြကုိ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ၿပီးေတာ့ ဒီNotice Board မွာ ကပ္ထားရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ တဲ့။ အဲဒါ Register က ေျပာလိုက္တာပါ။ တပည့္ေတာ္က ျပန္ေျပာခဲ့တယ္၊ ဒီေလာက္ထိ မလုိပါဘူးလုိ႔။ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ေကာင္းေကာင္းနားလည္တဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္လို႔ပဲဲ ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ ဒါက စကားစပ္လုိ႔ေျပာျပတာပါ ဘုရား။

တပည့္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္တာက ဒီလိုပါ တပည္႔ေတာ္တို႔ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ လက္ရိွ ကိုယ္႔ရဲ႕အေနအထားကို ကိုယ္သိၿပီးေတာ႔ ငါဟာ ဘယ္လိုလဲဆိုတာ သိၿပီးေတာ႔ အရည္အခ်င္းျပည္႔ၿပီဆိုရင္လဲ ျပည္႔သထက္ ျပည္႔ေအာင္၊ အရည္အခ်င္းမျပည္႔ေသးဘူးဆိုရင္လဲ ရိွသင္႔ရိွထုိက္တဲ႔ အရည္အခ်င္းရိွေအာင္ ျဖည္႔ၾကပါ။ ျဖည္႔ဖို႔လဲပဲ လိုအပ္ေနတယ္။ တပည္႔ေတာ္တို႔က ေနာင္တခ်ိန္မွာ ဒီကေန ၿပီးသြားၿပီး အလုပ္ေတြ လုပ္ၾကမယ္။ အဲဒီလို လုပ္ၾကတဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္ဖို႔။ တြင္တြင္က်ယ္ က်ယ္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ဆိုတာက နာမည္ႀကီးတာ၊ ဘုန္းႀကီးတာကုိ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး ဘုရား။ ကိုယ္လုပ္တဲ႔ အလုပ္တစ္ခုက ကုိယ့္လူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းကုိ ဘယ္ေလာက္အက်ိဳးျပဳသလဲ အဒါကို ေျပာတာပါ။ အဲလိုမ်ိဳးေတြ လုပ္ႏုိင္ေအာင္ အခု တပည္႔ေတာ္တို႔က ရိွသင္႔ရိွထိုက္တဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြျပည္႔ ေအာင္႔ျဖည္႔ထား ဖို႔လိုတယ္ ဘုရား။ ဒါမွ တပည့္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဒကာ၊ ဒကာမေတြက ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းလုိက္တဲ့ ေငြေတြ ကုန္ရက်ိဳးနပ္မယ္။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ေပးဆပ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊ လုပ္အားေတြအတြက္ ထုိက္တန္တဲ့ အက်ိဳးရလာဘ္ ေပၚထြန္းလာမယ္။

အခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ႔ အခုကတည္းက လမ္းလြဲမလုိက္မိေစဘဲနဲ႔ ကုိယ့္မွာရွိသင့္ရိွထုိက္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ ရိွ ေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး ျဖည့္ထားၾကပါ။ ၿပီးေတာ့ အခု ဒီမွာ တပည္႔ေတာ္တို႔ ကံေကာင္းလို႔ ဆံုလာၾကတဲ႔အခုိက္ အတန္႔မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ နားလည္ဖို႔၊ သည္းခံဖို႔ ဒါကလဲပဲ အလြန္အေရးႀကီးတယ္။ ၿပီးေတာ့ စုေပါင္းလုပ္ျခင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရက ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ အလုပ္တစ္ခု ျမန္ျမန္နဲ႔ လြယ္လြယ္ၿပီးဖို႔။ စိတ္၀မ္းကဲြဖို႔ မဟုတ္ဘူး ဘုရား။ အဲဒီေတာ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔ အျမင္ေတြကိုေဖ်ာက္။ ကုိယ္အတၱကုိ ေရွ႕တန္းမတင္ၾကနဲ႔။ လူရည္လည္ပါ လူလည္မက်မိေစနဲ႔၊ ပါးနပ္ပါ လူပါးမ၀မိေစနဲ႔၊ အဲဒါဆိုလို႔ရိွရင္ တပည္႔ေတာ္တို႔က ဘယ္လိုျဖစ္မလဲဆိုရင္ ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ေနၿပီး ကိုယ္႔ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

အရွင္ဘုရားတုိ႔အားလုံး ကိုယ္႔ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္တဲ႔ ပညာေရးပန္းတိုင္ကို အေရာက္လွမ္းႏိုင္ၿပီးေတာ႔ တပည္႔ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘာသာေရးရႈေထာင္႔ကေျပာရင္ ဒုကၡခပ္သိမ္းခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာျဖစ္တဲ႔ နိဗၺာန္ကို ရၾကေရာက္ၾက ပါ ေစဘုရား။

သာဓု သာဓု သာဓုပါဘုရား။

{Record လုပ္ေပးထားတဲ႔ ေလာကုဟာမူးတရူးဦးအဂၢ၀ံသကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွပါေၾကာင္း ဒီေနရာ ကေန ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။}

Read More...

Summary only...

လကၤာေျမက ျမန္မာၾကယ္တစ္ပြင့္ (ခ) အရွင္ဝဏၰသီရိ

သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္မ်ားဆီက ညဦးပိုင္းေတြေရာက္လာၿပီဆိုရင္ အခန္းေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္ကေလးေပၚ ထိုင္ရင္း ရဟန္းညီအစ္ကိုေတြ စကားဝိုင္းဖြဲ႔ၾကဖူးတယ္။ စကားဝိုင္းကို ဦးေဆာင္သူကအခုလကၤာကၽြန္းကေန ထူးထူးျခားျခားေဒါက္တာဘြဲ႔ရသြားတဲ့အရွင္ဝဏၰသီရိပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္(ရန္ကုန္) မွာ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေနခဲ့စဥ္က ေနာင္ေတာ္ႀကီး အရွင္ဝဏၰသီရိ နဲ႔ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး မရိွခဲ့ပါဘူး။ သူက အဂၤလိပ္စာဌာနက နည္းျပဆရာ၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔က စာသင္ေနေသာေက်ာင္းသား။ အလွမ္းေဝးလြန္းတယ္။ ျမင္ဖူး ေတြ႔ဖူးေနေပမယ့္ စကားေျပာဖူးတဲ့အထိကို မေရာက္ခဲ့ရပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ အေနအထိုင္ တည္ၾကည္ ၿငိမ္သက္မႈေၾကာင့္လည္း ပါမယ္ ထင္ပါတယ္။ အခု … လကၤာကၽြန္းေပၚကို ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေရာက္လာခဲ့မွ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားေျပာျဖစ္တဲ့ အဆင့္ကို ေရာက္ခဲ့ေရာ ဆိုပါေတာ့။ အမွန္က ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ အေစာပိုင္း အခ်ိန္မ်ားအတြင္း ကၽြႏ္ုပ္တို႔နဲ႔ အတူေနတာေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ Ph.D ဘြဲ႔အတြက္ တစ္ေနရာမွာ ေနထိုင္ရင္း ပညာေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနခဲ့တာပါ။

၂၀၁၁-ႏွစ္ဦးပုိင္းမွာ PhD အတြက္ dissertation အၿပီးသတ္ရန္ မကုဋာရာမျမန္မာေက်ာင္းသို႔ ၾကြလာခဲ့ပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ကၽြႏ္ုပ္တို႔နဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ၾကရင္ ခင္မင္မႈေတြလည္း ပိုခဲ့ၾကတာေပါ့ ေနာင္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ စကားေျပာျဖစ္ၾကတဲ့အခါမ်ား ေရာက္လာတဲ့အခါ … ကၽြႏ္ုပ္တို႔တေတြ သူ႔ဆီကေန ရလိုက္တာေတြ အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီးပါ။ လကၤာကၽြန္းရဲ႕ ဗဟုသုတေတြ၊ လကၤာကၽြန္းေပၚက စာေပပညာရွင္ေတြအေၾကာင္း၊ လကၤာကၽြန္းေပၚက ထင္ရွားတဲ့ တကၠသိုလ္ႀကီးမ်ားရဲ႕ ပညာေရး၊ ဗုဒၶစာေပမ်ားထဲက တိမ္ျမဳပ္ကြယ္ဝွက္ေနတဲ့ မႏႈိက္ထုတ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြ စသည္ စသည္ မ်ားစြာပါပဲ။

တစ္ခါတေလ သူ႔ရဲ႕ ပညာေရး ခရီးလမ္းႀကီးကိုလည္း တီးေခါက္ၾကည့္မိေသးတယ္။ ပညာေရးအတြက္ လာခဲ့ရတဲ့ ခရီးလမ္းဟာ သူ႔အတြက္ ရွည္လြန္းလွပါလား။ဟိုး … စစ္ကိုင္းတိုင္း ဝက္လက္ၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းမွာရိွတဲ့ မန္က်ည္းျဖဴရြာမွာ ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ အခ်ိန္တန္ေတာ့ စစ္ကိုင္းေတာင္႐ုိးမွာ ရိွတဲ့ မန္းက်ည္းျဖဴရြာေျမာက္ေက်ာင္းႀကီးတိုက္ ဆရာေတာ္ ဦးညာဏိႏၵ၊ ဦးဓမၼိႆရ စတဲ့ ဆရာအရွင္ျမတ္မ်ားထံ ပညာမ်ား ဆည္းပူးရင္း၊ ေနနည္းထိုင္နည္းႏွင့္တကြ စိတ္ဓာတ္ ဇြဲသတၱိေတြပါ ကူးစက္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒီ့ေနာက္ ပါဠိကာရီ သံုးခြဆရာေတာ္ ဦးမေဟာသဓာဘိဝံထံတြင္ ပညာသင္ခြင့္ ရရွိခဲ့ၿပီး ဆက္တိုက္ ဆက္တိုက္ ဆိုသလို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဘီးလင္းတိုက္သစ္ဆရာေတာ္ ဦးပေညာဘာသ၊ တစ္ဖန္ သဇၨေနာဒယေက်ာင္းတိုက္ ဆရာေတာ္ဘုရား ဦးသဇၨနာဘိဝံသဆီ ပညာသင္ခြင့္ ရရိွခဲ့ပါတယ္။

ပညာေရးအတြက္ ေရေျမေကာင္း၊ ဝမ္းစာျပည့္ဝလာတဲ့အခါ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက အပ္ႏွင္းတဲ့ သာသနဓဇဓမၼာစရိယဘြဲ႔၊ ႏိုင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္ (ရန္ကုန္) ကေန အပ္ႏွင္းတဲ့ သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ၊ B.A (Buddhism) ဘြဲ႔၊ အဲဒီ့ေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံေတာ္ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသိုလ္ (ရန္ကုန္) မွာပဲ မဟာဓမၼာစရိယ အတြက္ ၂ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ၿပီးေျမာက္ေအာင္ တက္ေရာက္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ပညာေရးမွာ ထူးခၽြန္၊ အေနအထိုင္ တည္ၿငိမ္မႈ ရိွေနတဲ့ ေနာင္ေတာ္ႀကီးကို ရန္ကုန္ သာသနာ့တကၠသိုလ္က အဂၤလိပ္စာဌာန နည္းျပအျဖစ္ ခန္႔အပ္ တာဝန္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ 

 

ဒီေလာက္နဲ႔ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ ပညာေရးမွာ အားရတင္းတိမ္တယ္ မရိွပါဘူး။ အခြင့္ေကာင္းကို ေမွ်ာ္ရင္း ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ ၂၀၀၂ မွာ သီရိလကၤာကို ႂကြေရာက္ၿပီး ပညာသင္ပါေတာ့တယ္။ ၂၀၀၃ ကို ေရာက္လာတဲ့အခါ Social Aspect of Theravada Buddhism ဆိုတဲ့ စာတမ္းကို တင္သြင္းၿပီး ေကလနီယ တကၠသိုလ္ကေန M.A ဘြဲ႔ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပဲ လကၤာကၽြန္းေပၚမွာလည္း အဂၤလိပ္စာေပနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ နာမည္ေက်ာ္ေနတဲ့ ေကာလိပ္ေတြ ရိွေသးတယ္။ ဒီ ေကာလိပ္ေတြကိုလည္း ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ လက္လြတ္မခံပါဘူး။ မရ ရေအာင္ကို တက္လိုက္ေသးတယ္။ Aquainas , Royal institute American College ေတြကေန အဂၤလိပ္စာ ဒီပလိုမာေတြ ထပ္ရလာတယ္။ ေနာင္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ ပညာေရး အာသာမေျပမႈဟာ ဒီမွာတင္ ကိစၥမၿပီးခဲ့ေသးပါဘူး။ 

 

ခက္ခက္ခဲခဲ ရယူရတဲ့ လကၤာကၽြန္းေပၚက Ph.D ဘြဲ႔ကို ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ ထပ္ေမွ်ာ္လင့္ျပန္ပါေရာ။ တစ္ခုရိွတာက လကၤာကၽြန္းရဲ႕ Ph.D ဘြဲ႔ဆိုတာ M.A ရၿပီးတာနဲ႔ တန္းၿပီး တက္လို႔ မရေသးဘူး။ သူတို႔ ႏွစ္ခုၾကားမွာ Mphil ဆိုတဲ့ အတန္းတစ္ခုက ေပါင္းကူးထားေသးတယ္။ အဲဒ့ီ Mphil ကို ေအာင္ျမင္ပါမွ Ph.D ကို ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ ရိွတာပါ။ ၂၀၀၅ မွာ Mphil ကို စတင္တက္ေရာက္ၿပီး ၂၀၀၆ ေရာက္ေတာ့ ၿပီးသြားပါတယ္။ ဒီေနာက္ေတာ့ doctoral student ေပါ့။

ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ Ph.D ဘြဲ႕ ရဖို႔အတြက္ ၅ ႏွစ္တိတိ တစိုက္မတ္မတ္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္။ Ph.D အတြက္ ေနာင္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ Dissertation ဟာ An Annotated Translation of the Pattamaparajika kanda of the Samantapasadilca Together with a General introduction ပါ။ တစ္ခု ထူးျခားတာက အဲဒီ Dissertation ကို တင္ၿပီး viva ထိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ တကၠသုိလ္ဘုတ္အဖြဲ႔က အားရေက်နပ္စြာ အတည္ျပဳေပးလိုက္တာပါ။ပုိၿပီးဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတာက ေနာင္ေတာ္ႀကီးေရးတဲ့က်မ္းဟာ ေဒါက္တာဘြဲ႔အတြက္ အလြန္ထိုက္တန္တဲ့ က်မ္းတစ္ေစာင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဒါရုိက္တာကိုယ္တုိင္က ခ်ီးက်ဴး ဂုဏ္ျပဳလိုက္တာပါပဲ။

လကၤာမွာ PhD ဘြဲ႔အတြက္ ပညာသင္ယူေနရင္း တစ္ဖက္ကလည္း ပညာျဖန္႔ေ၀းခဲ့ပံုကိုလည္း တင္ျပခ်င္ပါေသးတယ္။ ကိုလံဘုိၿမိဳ႕၊ ဒုေဂေဂါဓရွိ Sunday Dhamma School မွာ အေျခခံပါဠိနဲ႔ အဘိဓမၼာတို႔ကို အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ သံုးႏွစ္တုိင္တိုင္ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ သီရိလကၤာေရာက္လာၿပီး B.A, M.A တက္ေရာက္ၾကမယ့္ ညီေတာ္ေနာင္ေတာ္တို႔ အတြက္လည္း အဂၤလိပ္စာ မြမ္းမံသင္တန္းကို တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ပို႔ခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ M.A, M.phil, PhD တက္ေရာက္ၾကမယ့္ ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္မ်ား အတြက္လည္း ဘြဲ႔ယူ သုေတသနက်မ္းေရးနည္း စာအုပ္ကို ေရးသားခဲ့ပါတယ္။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ ပါဠိႏွင့္ ဗုဒၶစာေပ ေလ့လာမႈဆိုင္ရာ ဘြဲ႔လြန္တကၠသိုလ္ကေန ေဒါက္တာဘြဲ႔ကို ရခဲ့ပါၿပီ။ ဒီလို ေဒါက္တာဘြဲ႔ရတဲ့ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားဟာဆိုရင္ လကၤာကၽြန္းေပၚမွာ ၂- ပါးထက္ ပိုမရိွခဲ့ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရွားရွားပါးပါးလို႔ ဆိုလိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေနာင္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ ပညာေရးခရီး၊ သူတက္ေရာက္တဲ့ တကၠသိုလ္ေတြအေၾကာင္း တစ္စြန္းတစ္စ သိရၿပီးတဲ့အခါ … ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဟာ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေဆာင္ေနပါေသးသလဲလို႔ ထပ္ၿပီး တီးေခါက္ၾကည့္မိပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့မွ … သူဟာ စာလည္းေရးတယ္၊ စာလည္း သင္တယ္ဆိုတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။
 

အရွင္ဝဏၰသီရိ (လကၤာ)၊ မေဟာ္သဓာ (ဘီးလင္း)၊ မင္းမေဟာ္၊ ေဒါက္တာဝဏၰ (လကၤာ) ဆိုတဲ့ ကေလာင္ေတြနဲ႔လည္း စာေရးေသးတယ္။ အဘိဓမၼာမိတ္ဆက္၊ သုေတသန? ၊ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာ သုေတသန ဘာသာျပန္ေဆာင္းပါးမ်ား စတာေတြကိုေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ လကၤာကၽြန္းကေန ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ေရာက္တဲ့အခါ ေနာင္ေတာ္ႀကီး လုပ္ေဆာင္မွာေတြ ထပ္ၿပီး ရိွေသးပါေသးတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဘီးလင္းတိုက္သစ္မွာ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းမ်ား၊ Sunday School တနဂၤေႏြ ဗုဒၶစာေပသင္ၾကားမႈ သင္တန္းေတြကို ဖြင့္လစ္ထားၿပီး သင္တန္းမ်ားကို ပို႔ခ်ေပးေနပါတယ္။ ဆက္လက္ၿပီး ပညာေရးဆိုင္ရာ စာေပေဆာင္းပါးမ်ားကို ဆက္လက္ ေရးသာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိလိုက္ရပါတယ္။

ပညာေရးမွာ စြမ္းအားျမင့္ၿပီး၊ အလုပ္လုပ္ႏိုင္စြမ္း ရိွတဲ့ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီးကို ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တာကိုလည္း ေက်နပ္မိပါတယ္။ ညေတြ ညေတြမွာ ေနာင္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ စကားေတြ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာကိုလည္း တစ္သက္တာ အမွတ္တရပါပဲ။ ေနာင္ေတာ္ႀကီးဆီက ရလိုက္တဲ့ ဗဟုသုတေတြလည္းမနည္းမေနာပါ။ ဒီ့အတြက္ေနာင္ေတာ္ႀကီးကို က်းဇူးတင္မိပါတယ္။ က်းဇူးတင္မိသည့္အေလ်ာက္ ေနာင္ေတာ္ႀကီးကို ဒီေဆာင္းပါးေလးနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳလိုက္ပါေၾကာင္း …။

ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီး ဒီ့ထက္မက အမ်ားအက်ဳိး၊ သာသနာ့အက်ဳိးကို စြမ္းအားႀကီးစြာ ရြက္ေဆာင္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳရင္း … ႐ိုေသစြာ ဦးတင္လိုက္ပါတယ္။

http://www.lankamsma.org/2011/12/blog-post_8939.html မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။

Read More...

Summary only...

ဒီမိုကေရစီရရင္ေတာ႔…………

ဒီမိုကေရစီရရင္ေတာ႔ လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေပမယ္႔ ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးသူ တတ္ေနတဲ႔ ( Buddhist and Pali University of Sri Lanka ) ဘီပီယူ တကၠသုိလ္ စာေမးပဲြေျဖၿပီး ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးထံက ပြင္႔အန္က်လာတဲ႔ အေၾကာင္းေလးကို မွ်ေ၀ခ်င္လို႔ သူ႔စကားအတိုင္းပဲ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္တာပါ။

တကၠသိုလ္ေတြရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း စာသင္ႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးေန႔မွာ ေမဂ်ာေပါင္းစံု စုေပါင္းၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ၾကပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ တတ္ေရာက္ရာ( Buddhist and Pali University of Sri Lanka ) ဘီပီယူ တကၠသိုလ္လည္း စုေပါင္းၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႔ရန္ ဆင္ဟာလ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္ၿပီး ဆင္ဟာလေတြေရာ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကိုေရာ တစ္ေယာက္ကို ရူပီး ၁၀၀၀ စီ ေကာက္ပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ႔ ဆင္ဟာလမီဒီယံသမားမ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး အဂၤလိပ္မီဒီယံသမားမ်ားကေတာ႔ အနည္းစုျဖစ္တဲ႔ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားနဲ႔ ကေမၺာဒီးယားရဟန္းေတာ္မ်ားသာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူတို႔ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ႔ မနက္ ၈ နာရီ အေရာက္ ခ်ိန္းထားလို႔ ေနာက္က်မွာ ေၾကာက္တာနဲ႔ သံုးဘီးကားနဲ႔ သြားၾကပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ ေက်ာင္းကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ဆင္ဟာလမီဒီယံသမား အနည္းစုသာ ေရာက္ပါေသးတယ္။ အဂၤလိပ္ မီဒီယံသမားမ်ားျဖစ္တဲ႔ စာေရးသူတို႔ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင္႔ အျခားကေမၺာဒီးယား ရဟန္းေတာ္မ်ားသာ ေစာစီးစြာ ေရာက္ေနၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ မိမိႏိုင္ငံသားမ်ားကို ဦးစားေပးေလ႔ရွိေသာသူတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း ဆင္ဟာလမီဒီယံသမားမ်ားကို ဦးစားေပးၿပီး ပထမဆံုး ဓာတ္ပံုုရိုက္ပါတယ္။ ေနာက္က်မွ ေရာက္လာသူမ်ားနဲ႔ က်န္ေနေသးတဲ႔ ဆင္ဟာလမီဒီယံသမားမ်ားကို ဒုတိယအႀကိမ္ ဓာတ္ပံုရိုက္ေပးျပန္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ အဂၤလိပ္မီဒီယံသမားမ်ားကေတာ႔ သူတို႔အားလံုးၿပီးမွ ဓာတ္ပံုရိုက္ရပါတယ္။

စာေရးသူတုိ႔ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအေနႏွင္႔ၾကည္႔ရင္ စိတ္တိုစရာ၊ သည္းမခံႏိုင္စရာလို႔ ထင္ရေပမဲ႔ သူတို႔ႏိုင္ငံသားမ်ားအတြက္ကေတာ႔ အေတာ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႔ အျပဳအမူျဖစ္ပါလိ္မ္႔မယ္။ သူတို႔ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတာကို ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ Prof. Sumanapala ပို႔ခ်တဲ႔ စာ၀ါတစ္၀ါကိုလည္း ျပန္ၾကားေယာင္မိေနပါေသးတယ္။ သူ သင္ၾကားပို႔ခ်တာ ေကာင္းတာထက္ သူ႔စကားတစ္ခြန္းကို မွတ္မိေနလို႔ပါ။

အဲဒီေန႔က Buddhism and Politic ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကူဋဒ႑သုတ္၊ စကၠ၀တၱိသီဟနာဒသုတ္တို႔ကို အေျခခံၿပီးေတာ႔ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္သူမ်ားက တိုင္းသူ ျပည္သားမ်ားကို ေထာက္ပံံ့ေပးမွသာ ရာဇ၀တ္မွဳမ်ား ပေပ်ာက္ၿပီး တိုင္းျပည္ေအးခ်မ္းသာယာမည္႔အေၾကာင္း သင္ပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကို သင္ရင္းနဲ႔ သီရိလကၤာႏိုင္ငံအေၾကာင္းေရာက္သြားၿပီး သီရိလကၤာအစုိးရက ပညာေရးနဲ႔ က်န္းမာေရးတို႔ကို အခမဲ႔ျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးတဲ႔အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မွ All these facilities are not for foreigners but for local people တဲ႔။ စာေရးသူကေတာ႔ ၾကားစမွာ အေတာ္ကို အံ့ၾသသြားပါတယ္။ အားလည္း က်မိပါတယ္။ အမ်ိဳးကို ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ကိုယ္တို႔ ေရႊျမန္မာေတြ ဘာလုပ္ၾကမလဲ လို႔ အနားက သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေျပာလိုက္မိပါေသးတယ္။

ေနာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ကိုယ္တိုင္ၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကိုလည္း သတိရမိျပန္ပါတယ္။ စာေရးသူ သီရိလကၤာကို လာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတဲ႔ အခ်ိန္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလက ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ အစီအစဥ္တိုင္းဆိုရင္ ၂၈.၁၁.၂၀၀၈ ရက္ေန႔ ေလယာဥ္နဲ႔ ထိုင္းကေန တဆင္႔ သီရီလကၤာကို သြားရမွာပါ။ သို႔ေသာ္ ထိုင္း ရွပ္နီေတြက သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္ကို အပိုင္စီးထားလို႔ ထိုင္းကေန သြားရမယ္႔ ခရီးစဥ္မွန္သမွ် ရက္ေရြ႕ထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

စာေရးသူလည္း ဘယ္ေန႔ သြားရမယ္ဆိုတာ အတိအက်သိရေအာင္လို႔ ထိုင္းအဲယားေ၀းကို သြားေမးပါတယ္။ ထိုင္းအဲယားေ၀းရံုးခ်ဳပ္ရိွရာ ဆာကူရာတာ၀ါေအာက္ထပ္မွာလည္း ႏိုင္ငံျခားသားေတြေရာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြေရာ ျပည္႔ေနပါတယ္။ ေကာင္တာကို ေရာက္ဖို႔ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ တန္းစီၿပီးသြားရပါတယ္။ စာေရးသူေရွ႕က ႏိုင္ငံျခားသားေတြ တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ သူတို႔သိခ်င္တာေမးၿပီး ထြက္သြားၾကပါတယ္။

စာေရးသူ အလွည္႔ေရာက္ေတာ႔လည္း ကိုယ္သိခ်င္တာကို ေမးလိုက္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ အေရာင္းစာေရးက စာေရးသူေမးတာကို မေျဖဘဲ ေနာက္က ႏိုင္ငံျခားသူကို What can I help you, Madam? ဆိုၿပီး လွမ္းေမးလိုက္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားသူကလည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ Oh! Thanks, you should serve him first because he stands before me. လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

စာေရးသူကေတာ႔ ကိုယ္႔အလွည္႔ေရာက္လို႔ ေမးတာကို မေျဖဘဲ ႏိုင္ငံျခားသူကို ေက်ာ္ၿပီး လွမ္းေမးတဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေလယာဥ္လက္မွတ္အေရာင္းစာေရးကိုေရာ ကိုယ္မရသင္႔တဲ႔ အခြင္႔အေရးကို မယူတတ္တဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသူကိုေရာ တစ္လွည္႔စီ အံ့ၾသစြာနဲ႔ ၾကည္႔ေနလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးမွ ႏိုင္ငံျခားသူကို Thank you so much for your understanding. လို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

စာေရးသူတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေလယာဥ္လက္မွတ္ အေရာင္းစာေရးကေတာ႔ ဧည္႔၀တ္ေက်ပြန္တဲ႔ ႏုိင္ငံႀကီးသား ျဖစ္ေၾကာင္း ျပခ်င္လို႔လား ၊ စာေရးသူမို႔လား ၊ ဒါမွ မဟုတ္ ျမန္မာမွန္သမွ်ကို ဒီအတိုင္းပဲ ဆက္ဆံတာလား ဆိုတာေတာ႔ မသိပါဘူး။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင္႔ပဲ ျဖစ္ေစ သီရိလကၤာႏိုင္ငံက ဓာတ္ပံုသမားနဲ႔ေတာ႔ အေတာ္ေလးကို ကြာပါတယ္။

စာေရးသူကေတာ႔ ကိုယ္႔အလွည္႔မေရာက္ေသးလို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးနဲ႔ အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းသူတို႔ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ဓာတ္ပံုေတြထုတ္ၾကည္႔ရင္း ဆူညံေနတဲ႔ အသံေတြကို ၾကားမွ စာေရးသူရဲ႕ စိတ္ေတြက ဓာတ္ပံုေ၀တဲ႔ဆီကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ စာေမးပြဲ ေျဖၿပီးတဲ႔ (၂၇.၁၂.၂၀၁၀) ရက္ေန႔မွာ ဓာတ္ပံုေတြ ရပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းပါပဲ သူတို႔ ဆင္လာဟ လူမ်ိဳးေတြကိုပဲ အရင္ေပးပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ႔ ေနာက္ဆံုးမွ ရပါတယ္။ အဲဒီထက္ ဆိုးတာက ( သူတို႔ႏိုင္ငံသားအေနနဲ႔ ၾကည္႔ရင္ ခ်စ္စရာေကာင္းတာက) ဆင္ဟာလလူမ်ိဳးမွန္သမွ် မည္သည္႔မီဒီယံကို တက္သည္ျဖစ္ေစ ဓာတ္ပံုအပို တစ္ပံု ပိုေပးျခင္းပါပဲ။

ဓာတ္ပံုတစ္ပံုရဲ႕ တန္ဖိုးက ေစ်းႀကီးလို႔ ၊ ဒါမွ မဟုတ္ အဲဒီလို ဓာတ္ပံု အပိုတစ္ပံု လိုခ်င္လို႔ အခုလိုေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူတို႔ႏိုင္ငံသားအခ်င္းခ်င္းအေပၚ ဦးစားေပးတတ္တဲ႔ ၊ တန္ဖိုးထားတတ္တဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားလို႔ ၊ အားက်လို႔ ေျပာေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတြကေတာ႔ စုေပါင္း ဓာတ္ပံုတစ္ပံုစီပဲ ရပါတယ္။ သူတို႔လူမ်ိဳးအေပၚ သူတို႔ ခ်စ္တက္တဲ႔ အျပဳအမူေလးေတြကို ျမင္ရင္း အားက်လိုက္ ၊ မနာလိုျဖစ္လိုက္နဲ႔မို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ စကားေတာင္ မေျပာျဖစ္ပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္းကေတာ႔ သူတို႔ႏိုင္ငံသားေတြကို ဓာတ္ပံုအရင္ေ၀ေပးေနတာကို ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ အေတာ္ကို ေဒါသထြက္ေနတယ္နဲ႔တူူပါတယ္။ ငါတို႔ႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီရရင္ေတာ႔ …. ငါတို႔လည္း ပညာေရးက႑ရဲ႕ အေရးပါတဲ႔ ေနရာကို ေရာက္ေနမွာပါကြာ၊ အဲဒီအခါက်မွ ဒီ ဆင္ဟာလ လူမ်ိဳးေတြအတြက္ သီးသန္႔ စည္းမ်ဥ္းဆဲြထားရမယ္၊ ေက်ာင္း၀င္ေၾကးကိုလည္း သူတို႔အတြက္ သီးသန္႔ သတ္မွတ္ထားရမယ္၊ သူတို႔လူမ်ိဳးေတြကို သူတို႔ခ်စ္တာထက္ ငါတို႔က ငါတို႔လူမ်ိဳးေတြကို ဆယ္ဆ ပိုၿပီး ခ်စ္ျပမယ္…….ဆိုၿပီး သူ႔ရဲ႕ ရင္တြင္းက စကားအခ်ိဳ႕ ပြင္႔အန္က်လာပါတယ္။

စာေရးသူကေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းကို ေငးၾကည္႔ရင္း ဒီမိုကေရစီရရင္ေတာ႔………… ဆိုတဲ႔ သူ႔စကားလံုးေလး နားထဲမွာ အႀကိိမ္ႀကိမ္ ပဲ႔တင္ထပ္ေနပါေတာ႔တယ္။ ။

Read More...

Summary only...

ျမတ္ေသာ ေတာထြက္ေတာ္မူျခင္း

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ဗုဒၶ၀င္ကို ေလ႔လာၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ သားျဖစ္တဲ႔ သားေတာ္ရာဟုလာေမြးဖြားၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ႔တယ္ဆိုတာ သိရပါတယ္။ အမ်ားလက္ခံထားတဲ႔ ဗုဒၶ၀င္အလိုအရ ရာဟုလာေမြးတဲ႔ည နန္းတြင္းမွာ အျခားသူမ်ား အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြ ပ်က္ကြက္မွဳေၾကာင္႔ အေနာက္တိုင္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကေတာ႔ ဒီအခ်က္ကို သိပ္ၿပီးေတာ႔ ႏွစ္သက္ပံု မေပၚပါဘူး။ အမွန္အားျဖင္႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ မိသားစုတာ၀န္ ၊ သို႔မဟုတ္ ကိုယ္႔ရဲ႕သားသမီး အရြယ္ေရာက္တဲ႔အထိ ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ရမယ္႔တာ၀န္ေတြ မပ်က္ကြက္သင္႔ဘူးဆိုတာလည္း ေလာကနိယာမအေနနဲ႔ မွန္ပါတယ္။

အေရွ႕တိုင္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုကေတာ႔ ဗုဒၶ၀င္ေတာ္ရဲ႕အလိုအရ သူ႔ရဲ႕ေမြးကင္းစ သားငယ္ေလးနဲ႔ ဇနီးမယားထက္ သံသရာ၀ဋ္ဆင္းရဲမွ ထြက္ေျမာက္မွဳကို ရွာေဖြမယ္ဆိုတဲ႔ ခိုင္မာျပက္သားတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို မ႑ိဳင္ျပဳထားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ဒီ ေတာထြက္ဖို႔ရာ ဆံုးျဖက္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တရားမွ်တမွဳဆိုတာ ျမတ္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္လက္ထက္ အိႏၵိယႏိုင္ငံယဥ္ေက်းမွဳ အတြင္းမွာတည္ရိွေနတဲ႔ အယူအဆႏွစ္ရပ္မွာ မူတည္ပါတယ္။

ပထမအယူအဆကေတာ႔ ဇနီးမယားနဲ႔ သားသမီးမ်ားဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။
ဒုတိယအယူအဆကေတာ႔ ေယဘုယ်အားျဖင္႔ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ သားသမီးနဲ႔ ဇနီးမယားဟာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတြယ္တာဆံုးပစၥည္းေတြလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအခ်က္ေတြေၾကာင႔္ပဲ ဘ၀ရဲ႕လြတ္ေျမာက္မွဳကို ရွာေဖြရန္အတြက္ ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္နဲ႔ ဇနီးမယားကို စြန္႔လြတ္ကာ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ႔တယ္ဆိုတာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္လုပ္ႏိုင္တဲ႔ အလုပ္ေတြထဲက အခက္ခဲဆံုးအလုပ္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ရဲ႕ အစဲြအလမ္းမႀကီးမႈ ၊ စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္မႈ၊ ရိုးသားမႈ၊ မွန္ကန္မႈ ၊ ျမင္႔ျမတ္မႈ တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္ေတာ႔ ဇာတက႒ကထာမ်ားအလိုအရ သားသမီးနဲ႔ ဇနီးမယားကို စြန္႔လြတ္ျခင္းဆိုတာ ဘုရားအေလာင္းေတာ္မ်ား မလဲြမေသြ ျဖည္႔က်င္႔ရမဲ႔ စြန္႔ျခင္းႀကီးငါးပါးထဲက တစ္ပါး ပါပဲ။ ေဂါတမဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ဟာ ေ၀ႆႏၱရာမင္းဘ၀မွာ သားသမီးတို႔ကို ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ႔ ဇူဇကာပုဏၰားထံလွဴၿပီး ဇနီးမယားကိုလည္း (သိၾကားမင္းဖန္ဆင္းထားတဲ႔) ပုဏၰားထံ စြန္႔လြတ္လွဴဒါန္းျခင္းျဖင္္႔ ဒါနပါရမီကို ျဖည္႔က်င္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

ျမတ္္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ဟာ ေလာကသားမ်ားအတြက္ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္မွဳကို ရွာေဖြခ်င္တဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ သူ႔ရဲ႕ဇနီးမယားနဲ႔ သားငယ္ကို စြန္႔လြတ္ခဲ႔တယ္လို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြက ေျပာဆိုၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ ကိုယ္က်ိဳးမငဲ႔ဘဲ ေလာကသားအားလံုးအတြက္ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္မွဳကို ရွာေဖြခဲ႔တယ္လို႔ ေရွးေဟာင္းက်မ္းစာေတြက ရွင္းလင္းတိက်စြာ ေဖာ္ျပမထားပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ ေလာကသားမ်ားအတြက္ ေသျခင္းကင္းရာကို ရွာေဖြမယ္ဆိုၿပီး ဇနီးမယားနဲ႔ သားငယ္ကို စြန္႔လြတ္ခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ အခ်က္ကလည္း အတိအက်ေျပာလို႔မရပါဘူး။

ဗုဒၶ၀င္မ်ားမွာ ျခယ္မွဳန္းေဖာ္ျပထားတဲ႔အတိုင္း သိဒၶတၳမင္းသားရဲ႕ မူလစိတ္ဓာတ္ဟာ သူတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ အိုျခင္း ၊ နာျခင္း၊ ေသျခင္းမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ရာလမ္းကို ရွာေဖြဖို႔ပါပဲ။ သိဒၶတၳမင္းသား ေတာထြက္ရာမွာ “ တစ္ေလာကလံုးအတြက္” ဆိုတဲ႔ ေစတနာ သဒၶါတရားပါတယ္လို႔ ေျပာရတာ ခက္ခဲပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶ နဲ႔ သူ႔ရဲ႕စြန္႔လြတ္မွဳမ်ား ထင္ရွားလာတဲ႔အခါမွသာ ေနာက္ပိုင္းက်မ္းစာေတြက ေတာထြက္မူျခင္းအေၾကာင္းကို အက်ယ္တ၀င္႔ေဖာ္ျပၾကတာပါ။ ဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ၿပီး ေတာထြက္ခဲ႔တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ တခ်ိဳ႕အခ်က္ေတြကို နားလည္ရခက္ခဲပါတယ္။

ဘာေၾကာင္႔လည္းဆိုေတာ႔ ျမတ္စြာဘုရားျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ အျခားသူမ်ားကိုလည္း သူတို႔ရဲ႕ ဇနီးမယား သမီးသားမ်ားကို စြန္႔လြတ္ၿပီး ရဟန္းေဘာင္မွာ ေနဖို႔ တိုက္တြန္းေတာ္မူခဲ႔တာေတြကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာ အခ်ိဳ႕ကို သုတၱနိပါတ၊ ဓမၼပဒဂါထာ ၃၄၅၊ ၃၄၆ နဲ႔ သံယုတၱနိကာယတို႔မွာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ သာသနာေတာ္မွာ ပထမဆံုး၀င္ေရာက္လာၾကတဲ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားရဲ႕ အခ်ိဳ႕ဇနီးမယားမ်ားဟာ “ ရဟန္းေဂါတမဟာ ငါတို႔ မိသားစုမ်ားအား ခဲြခြာၿပီး ငါတို႔ေယာက်ာၤးေတြကို ေသြးေဆာင္ျဖားေယာင္းကာ ဇနီးမယားနဲ႔ သားသမီးေတြရဲ႕အေ၀းကို ေခၚသြားတယ္ ” လို႔ စြပ္စဲြျပစ္တင္ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ျမတ္ဗုဒၶဟာ တရားဓမၼႏွင္႔အညီ လူအမ်ားကို လက္ခံယံုၾကည္ကိုးကြယ္ေစသူလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။

သာသနာေတာ္မွာ အလြန္ထင္ရွားတဲ႔ ဥဒါနသုတၱန္မွာ ရဟန္းငယ္တစ္ပါး တရားထိုင္ေနစဥ္ မွာ သူ႔ရဲ႕ဇနီးမယားေဟာင္းက မိသားစုကို ေထာက္ပံ့ဖို႔ လာေျပာတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီရဟန္းေတာ္ရဲ႕ ဇနီးမယားေဟာင္းဟာ သူနဲ႔ သူ႔သားသမီးမ်ားကို ေထာက္ပံ့ေပးဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေျပာေသာ္လည္း ရဟန္းငယ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ ဇနီးမယားကို လွည္႔မၾကည္႔ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ရဟန္းငယ္ရဲ႕ မယားေဟာင္းဟာ သူ႔မရဲ႕ ေတာင္းဆိုမွဳကို လက္ေလ်ာ႔ၿပီး အေ၀းကို ထြက္သြားပါေတာ႔တယ္။

ျမတ္ဗုဒၶဟာ ဒီအေၾကာင္းကို သိေတာ္မူေသာ္လည္း ရဟန္းငယ္အား လူထြက္ကာ မိသားစုကို ျပဳစုေထာက္ပ့ံေပးဖို႔ တိုက္တြန္းေတာ္မမူခဲ႔ပါဘူး။ ထို႔အျပင္ ရဟန္းငယ္ရဲ႕ မတုန္မလွဳပ္ ခိုင္ၿမဲတဲ႔ စိတ္ဓာတ္ကို ဂါထာတစ္ပုဒ္နဲ႔ ခ်ီးမြမ္းလိုက္ပါတယ္။
အမွန္တကယ္ေတာ႔ လူေတြရဲ႕အလားအလာကို မွန္ကန္စြာ သိျမင္ၿပီး ဘ၀လြတ္ေျမာက္မွဳ ရႏိုင္သူေတြရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဖံြ႔ၿဖိဳးမွဳမ်ားအား သိႏိုင္တဲ႔ စြမ္းရည္ေတြ ျမတ္ဗုဒၶမွာ ရိွတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။

မ်ားေသာအားျဖင္႔ ျမတ္ဗုဒၶဟာ လူ႔ေဘာင္ကို စြန္႔ခြါၿပီး ရဟန္းေဘာင္ တက္လွမ္းဘို႔ တိုက္တြန္းရာမွာ လက္ရိွဘ၀မွာ တစ္မဂ္ တစ္ဖိုလ္ ရႏိုင္တဲ႔ သူေတြကိုသာ တိုက္တြန္းေတာ္မူတာပါ။

ဒီရွဳေထာင္႔က ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ လူတစ္ေယာက္မွာ တာ၀န္ႏွစ္ခုရိွပါတယ္။ ပထမ တာ၀န္ကေတာ႔ မိသားစုနဲ႔ ေဆြမ်ဳိးတို႔ကို ျပဳစုေထာက္ပံ့ရမယ္႔ တာ၀န္ပါပဲ။ ဒုတိယတာ၀န္ကေတာ႔ အဖန္ဖန္အထပ္ထပ္ ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရာ၊ ဒုကၡအားလံုးရဲ႕ကုန္ဆံုးရာလမ္းကို မိမိကိုယ္တိုင္ သြားရန္ဆိုတဲ႔ ေလးနက္တဲ႔ တာ၀န္ပါ။

မိသားစု စား၀တ္ေနေရးေတြအားလံုးအတြက္ လူတစ္ေယာက္တည္းအေပၚမွာ တည္မွီေနတယ္ဆိုရင္ အဲဒီလို လူမ်ိဳးကို ျမတ္ဗုဒၶက ရဟန္း၀တ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေတာ္မမူပါဘူး။

တကယ္ေတာ႔ ျမတ္ဗုဒၶဟာ ဇနီးမယားအေပၚမွာ ျပဳက်င္႔ရမယ္႔ ေယာက်ာ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္၊ သားသမီးမ်ားအေပၚမွာ ျပဳက်င္႔ရမယ္႔ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕တာ၀န္ ေတြကို သိဂၤါေလာ၀ါဒသုတ္ ၊ ဒီဃနိကာယ္ ၃၁ မွာ ေဟာေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။
ဒီသုတ္ေတာ္ကို ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ ျမတ္ဗုဒၶဟာ မိသားစုေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေယာက်ာ္းေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္၊ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ တာ၀န္ေတြကို ဥေပကၡာျပဳေတာ္မမူဘူး ဆိုတာ သိႏုိင္ပါတယ္။

ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ႕ဖခင္အရင္း သို႔မဟုတ္ ေမြးစားဖခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ၾကည္႔ရွဳေစာင္႔ေရွာက္မွဳေအာက္မွာ ႀကီးျပင္းသင္႔တယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ ရိုးရာဓေလ႔အရေတာ႔ တာ၀န္ေတြ ၀တၱရားေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတာကို လက္မခံပါဘူး။

လူတစ္ေယာက္ဟာ မိမိႏိုင္ငံေတာ္ကို အျခားႏိုင္ငံေတြက ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ႔အခ်ိန္၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္ရန္အတြက္ ႏိုင္ငံေတာ္က သူ႔ကို လိုအပ္ေနခ်ိန္မွာ စစ္ထဲကို ၀င္လိုက္ပါတယ္။ သူ စစ္ထဲကို ၀င္လိုက္ေသာအားျဖင္႔ သူဟာ အခ်ိန္မေရြးေသသြားႏိုင္ၿပီး သူ႔ရဲ႕သားသမီးမ်ားဟာ ဖခင္မဲ႔ဘ၀နဲ႔ ႀကီးျပင္းႏုိင္ၿပီး ဇနီးမယားလည္းပဲ မုဆိုးမ ျဖစ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလို လူမ်ိဳးကို အျပစ္မျမင္သင္႔ပါဘူး။ တကယ္ေတာ႔ ဒီလိုလူမ်ိဳးကို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔သူ စစ္မွန္္တဲ႔ သတၱိရိွသူလို႔ လူအမ်ားက ေျပာၾကမွာပါပဲ။

ဒီလိုဆိုရင္ ျမတ္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ဟာ သူ႔ရဲ႕ မိသားစုနဲ႔ သူ႔ရဲ႕တရားေတြကို လက္ခံတဲ႔သူေတြအတြက္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားစြာရိွႏိုင္တဲ႔ သဗၺညဳတဥာဏ္ကို ရွာေဖြရန္၊ မတည္ၿမဲတဲ႔ သံသရာကေန ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းကို ရွာေဖြရန္ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ႔တာကို အျပစ္မျမင္သင္႔ပါဘူး။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္႔ဆံုးတာ၀န္ဟာ မိသားစုတာ၀န္ သားသမီးဇနီးမယားအေပၚမွာ ျပဳက်င္႔ရမဲ႔ တာ၀န္ထက္ သံသရာကေန မိမိကိုယ္တိုင္လြတ္ေျမာက္ေအာင္ အားထုတ္ျခင္းလို႔ သုတၱန္ေဒသနာ အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဟာေတာ္မူထားတာကို ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ျမတ္ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ ေတာထြက္ေတာ္မူခဲ႔တာကို ငါတို႔ လက္ခံရပါမယ္။ သို႔ေသာ္ အေရွ႕တိုင္း ဗုဒၶဘာသာႏုိင္ငံအမ်ားစုကေတာ႔ သားသမီးနဲ႔ ဇနီးမယားကို စြန္႔လြတ္ၿပီး ရဟန္းဘ၀ ကူးေျပာင္းလာသူ အေတာ္ရွားပါတယ္။

ေလာကနိယာမ တစ္ခုအေနနဲ႔ကေတာ႔ ဖခင္တစ္ေယာက္ဟာ ေတာမထြက္ခင္ သူ႔ရဲ႕သားသမီးအရြယ္ေရာက္ၿပီး ကိုယ္႔ေျခေထာက္ေပၚမွာကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္တဲ႔ အခ်ိန္အထိ ေစာင္႔သင္႔ပါတယ္။ ဘိကၡဳနီမ ( သီလရွင္) ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ဟာလည္း ဖခင္နည္းတူ သားသမီးမ်ား အရြယ္ေရာက္တဲ႔အထိ ေစာင္႔သင္႔ပါတယ္။


Bhikkhu Bodhi Thera ၏

The Buddha’s great renunciation ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။

Read More...

Summary only...

ဒီမိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးႏွင္႔ ဗုဒၶဘာသာအျမင္

ဗုဒၶဘာသာဟာ အမွန္တကယ္ ဘ၀ေနနည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒုကၡေတြရဲ႕ လြန္ေျမာက္ရာ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္ျဖစ္သည္႔ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ နိဗၺာန္ႏွင္႔သာ ေဘာင္ခတ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာဟာ သတၱ၀ါေတြရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာအတြက္ လူမွဳေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး စသည္တို႔မွာလည္း မ်ားစြာအေထာက္အကူျပဳပါတယ္။ သက်မုနိျမတ္ဗုဒၶ ဟာ ႏိုင္ငံေရးသမား မဟုတ္ေပမဲ႔ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားသည္႔ တရားေတာ္မ်ားထဲမွာေတာ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ တရားေတြ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္အားျဖင္႔လည္း ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားသည္႔ ႏုိင္ငံေရးႏွင္႔ ပတ္သက္သည္႔ တရားေတာ္မ်ားဟာ ေလာကသားမ်ားအတြက္ စစ္မွန္တဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳတို႔ကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။

ဇာတက႒ကထာမွာပါသည္႔ တစ္ခ်ဳိ႕ဇာတ္ေတာ္မ်ားထဲမွာ လူမွဳအဖြဲ႔အစည္းမ်ားအတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳတည္ေဆာက္နည္း ၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံနည္းတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဘုရင္မ်ားအား အႀကံေပးထားသည္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶေပးေတာ္မူသည္႔အႀကံဥာဏ္မ်ားဟာ အမွန္တကယ္တန္ဘိုးရိွၿပီး လိုက္နာက်င္႔သံုးရင္ အက်ိဳးရလာဒ္မ်ားစြာရိွပါတယ္။
ျမတ္ဗုဒၶဟာ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအေပၚမွာ ေမတၱာ ကရုဏာ အလြန္ထားေတာ္မူပါတယ္။ ကိုယ္က်င္႔သီလမေကာင္းဘဲ ရလာတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မွဳကို ျမတ္ဗုဒၶက အားေပးေတာ္မမူပါဘူး။ လူမွဳေရး ႏိုင္ငံေရး တိုးတက္ေနတဲ႔ ေနရာအရပ္ေဒသမ်ားမွာသာ ကိုယ္က်င္႔သီလေကာင္းတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈွမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္တယ္လို႔ ျမတ္ဗုဒၶက ယံုၾကည္ေတာ္မူပါတယ္။ ဒီလို ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့မွဳရိွမွလည္း ျမင္႔ျမတ္ၿပီး တန္ဖိုးရိိွတာပါ။

တခ်ိဳ႕က ျမတ္ဗုဒၶရ႕ဲ တရားေတာ္မ်ားဟာ ကိုယ္က်င္႔သီလထက္ အေတြးအေခၚပိုင္းေတြက ပိုမ်ားတယ္လို႔ ထင္ၾကပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶမတိုင္ခင္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ကိုယ္က်င္႔သီလနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ တရားေတြ မ်ားစြာရိွပါတယ္။ အဲဒီ မ်ားျပားလွတဲ႔ ကိုယ္က်င္႔သီလေတြကို နည္းစနစ္က်က် ဥပေဒသသတ္မွတ္ျပဌာန္းေပးခဲ႔သူကေတာ႔ ျမတ္ဗုဒၶပါပဲ။

တကယ္ေတာ႔ ျမတ္ဗုဒၶဟာ အေတြးအေခၚပိုင္း သက္သက္ေတြထက္ ကိုယ္က်င္႔သီလပိုင္းကို ပိုၿပီးဦးစားေပးတဲ႔ ဘာသာတရားကို ထူေထာင္ခဲ႔သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားထဲမွာ ေလာကသားမ်ားအတြက္ ေဘာင္ခပ္မထားတဲ႔ မေကာင္းမွဳကို ေကာင္းမွဳနဲ႔ အစားထိုးျခင္း၊ ဒုစရိုက္ကို သုစရိုက္နဲ႔ အစားထိုးျခင္း၊ မုန္းတီးမွဳကို ခ်စ္ၾကည္မွဳနဲ႔ အစားထိုးျခင္း စတဲ႔ ကိုယ္က်င္႔တရားဘက္ကို ဦးစားေပးတဲ႔ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္းေတြ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

အမွန္တကယ္အားျဖင္႔လည္း ျမတ္ဗုဒၶဟာ ဒီမိုကေရစီ၀ါဒီ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶဟာ သူ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီးေနာက္ပိုင္းမွာ “ဓမၼ” နဲ႔ “၀ိနယ” ဟာ သူ႔ရဲ႕တပည္႔သာ၀က အားလံုးအတြက္ ဆရာျဖစ္လိမ္႔မယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶရ႕ဲေနရာေတာ္မွာ ဆက္ခံမယ္႔ တပည္႔တစ္ဦးတစ္ေလကိုမွ ခန္႔မထားခဲ႔ပါဘူး။ သာသနာေရးေဆာင္ရြက္ခ်က္မွန္သမွ်ဟာ ရဟန္းေတာ္အားလံုးရဲ႕ အခန္းက႑အေနနဲ႔ ျပဳလုပ္ရၿပီး ရဟႏၱာပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနေစဦးေတာ႔ တစ္ဦးတည္း မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ပုဂၢလဓိဌာန္ အေနနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ခြင္႔မရိွဘူးလို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ ဒီလို ဒီမိုကေရစီနည္းက် စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ခဲ႔မွဳေၾကာင္႔ပင္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ရဲ႕ေအာင္လံတံခြန္ဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္သည္႔တိုင္ေအာင္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ သမဂၢစိတ္ဓာတ္ေအာက္မွာ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ပ်ံ႕လြင္႔ဆဲပါပဲ။
ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ေဒသနာေတာ္မ်ားထဲမွာ ကိုယ္က်င္႔သီလဘက္ကို အေလးထားၿပီး ေဟာၾကားထားတဲ႔ ဓမၼပဒဂါထာမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

န ဟိ ေ၀ေရန ေ၀ရာနိ သမၼႏၱီဓ ကုဒါစနံ။
အေ၀ေရန စ သမၼႏၲိ ဧသ ဓေမၼာ သနႏၲေနာ။ (ဓမၼပဒ ဂါထာ ၅)

အဓိပၸါယ္ကေတာ႔ “ ဤေလာက၌ ရန္တို႔သည္ ရန္တံု႔မူျခင္းအားျဖင္႔ ဘယ္အခါမွ် မၿငိမ္းခ်မ္းကုန္၊ ရန္တံု႔မမူျခင္းျဖင္႔သာလွ်င္ ရန္တို႔သည္ ၿငိမ္းကုန္၏။ ဤသို႔ ရန္တံု႔မမူသျဖင္႔ ရန္ၿငိမ္းခ်မ္းသည္ ေရွးအစဥ္အလာ ဓမၼတာသေဘာပင္ ျဖစ္သည္” လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶက “လူတစ္ေယာက္ဟာ အျခားသူမ်ားကို လႊမ္းမိုးဖို႔ ၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသမွ် ၿငိမ္းခ်မ္းမွဳ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြဟာ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔” မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

ဇယံ ေ၀ရံ ပသ၀တိ၊ ဒုကံၡ ေသတိ ပရာဇိေတာ။
ဥပသေႏၲာ သုခံ ေသတိ၊ ဟိတြာ ဇယပရာဇယံ။ ( ဓမၼပဒ ဂါထာ ၂၀၁)

အဓိပၸါယ္ကေတာ႔ “အတိုက္ အခုိက္ အတုအၿပိဳင္ ဟူသမွ်၌ အႏိုင္ရေသာ သူမွာ ရန္မ်ား၏။ အရွံဳးခံရေသာသူသည္ ဆင္းရဲၿငိျငင္စြာ ေနရ၏။ ကိေလသာ ၿငိမ္းၿပီးေသာ သူသည္ ေအာင္ျခင္း ရွံဳးျခင္း သေဘာႏွစ္ပါးကို ပယ္ရွား၍ ခ်မ္းသာစြာ ေနရ၏” လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

အေကၠာေဓန ဇိနံ ေကာဓံ အသာဓုံ သာဓုနာ ဇိေန။
ဇိေန ကဒရိယံ ဒါေနန သေစၥနာလိကာ၀ါဒိနံ။ (ဓမၼပဒ ဂါထာ ၂၂၃)

အဓိပၸါယ္ကေတာ႔ “အမ်က္ထြက္တတ္ေသာသူကို အမ်က္မထြက္ျခင္းျဖင္႔ (ေမတၱာျဖင္႔) ေအာင္ရာ၏။ မေကာင္းေသာသူကို ေကာင္းေသာ သေဘာျဖင္႔ ေအာင္ရာ၏။ ႏွေျမာ၀န္တိုေသာသူကို ေပးကမ္းျခင္းျဖင္႔ ေအာင္ရာ၏။ မဟုတ္မမွန္ေျပာဆိုတတ္ေသာသူကို မွန္ကန္ေသာစကား ေျပာဆိုျခင္းျဖင္႔ ေအာင္ရာ၏” လို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္းေတြ ညႊန္ျပထားတဲ႔တရားေတာ္မ်ားကို သုတၱန္ပိဋကတ္ေတာ္မွာ အေျမာက္အျမားေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက သုတၱန္ႏွစ္္ခုကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ပထမဆံုးေဖာ္ျပခ်င္တဲ႔ သုတၱန္ကေတာ႔ ဒီဃနိကာယ္မွာပါတဲ႔ ကူဋဒ႑သုတ္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီ သုတ္ေတာ္မွာ ရာဇ၀တ္မွဳမ်ား နည္းမွ လူအမ်ားရဲ႕ စီးပြားေရး တိုးတတ္ေကာင္းမြန္ႏိုင္ေၾကာင္း ေဟာထားတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

အလုပ္ရွင္ႏွင္႔ အလုပ္သမားတို႔ၾကားမွာ ေကာင္းမြန္ေျပျပစ္တဲ႔ ဆက္ဆံေရးရိွၿပီး အလုပ္ရွင္အေနႏွင္႔ မိမိအလုပ္သမားတို႔ကို လစာ ရိကၡာ လံုေလာက္ေအာင္ေပးျခင္း၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား ေပးျခင္းႏွင္႔ အားေပးစကားမ်ား ေျပာၾကားျခင္း စသည္ျဖင္႔ မိမိအလုပ္သမားတို႔ကို ၾကည္႔ရွဳေစာင္႔ေရွာက္သင္႔ပံုမ်ားကို ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားအေနျဖင္႔ ရာဇ၀တ္မွဳမ်ားနည္းပါးၿပီး ႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားမ်ား ႀကီးပြားခ်မ္းသာမယ္႔နည္းလမ္းေတြကို ျပဳလုပ္ေပးရမယ္႔အေၾကာင္း ညြန္ျပထားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ဒုတိယေဖာ္ျပခ်င္တဲ႔ သုတၱန္ကေတာ႔ စကၠ၀တၱိသီဟနာဒ သုတ္ေတာ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသုတၱန္မွာလည္း အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားဟာ ဆင္းရဲသားမ်ားရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ဥေပကၡာျပဳထားမယ္ဆိုရင္ ခုိးမွဳႏွင္႔ အျခား ႀကီးေလးတဲ႔ ျပစ္မွဳမ်ား ေပၚေပါက္လာႏုိင္ၿပီး တစ္ႏိုင္ငံလံုး ဆင္းရဲဒုကၡေတြနဲ႔ ႀကံဳရႏိုင္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဆင္းရဲသားမ်ားကို ခဲြျခားမွဳ မရိွဘဲ ၾကည္႔ရွဳေစာင္႔ေရွာက္မယ္ဆိုရင္ စီးပြားေရး အေျခခံျပႆနာမ်ား ေျပလည္သြားၿပီး လူေနမွဳအဆင္႔အတန္းႏွင္႔ လူမွဳေရးအေျခအေနမ်ား တိုးတက္လာႏိုင္ပါတယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားဟာ အေနနဲ႔ လူသားေတြအတြက္သာမက အျခား ၾကက္ ငွက္ စတဲ႔ သတၱ၀ါမ်ားအေပၚမွာ ေမတၱာထားသင္႔ပံုအေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း ဒီသုတၱန္မွာ ေဟာထားပါတယ္။

ဗုဒၶ၀ါဒႏွင္႔ ဒီမိုကေရစီ၀ါဒဟာ အလြန္ကို ႏွီးႏြယ္ဆက္စပ္မွဳ ရိွပါတယ္။ ဘီစီ ေျခာက္ရာစု ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရိွစဥ္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ကြဲျပားျခားနားတဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္မွဳမ်ား ရိွခဲ႔ပါတယ္။ ႏုိင္ငံႀကီး ႏိုင္ငံငယ္ အသြယ္သြယ္မွာ သက္ဦးဆံပိုင္စနစ္၊ ပေဒသရာဇ္စနစ္ စသည္ျဖင္႔ စနစ္မ်ားစြာလည္း ရွိပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဓနမင္းႀကီးသည္ပင္ ေကာသလတိုင္း အပါအ၀င္ျဖစ္တဲ႔ သက်ႏိုင္ငံေတာ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားအေလာင္းေတာ္ သိဒၶတၳမင္းသားလည္း ေတာမထြက္ခင္ ၁၃ ႏွစ္တိုင္တိုင္ သက်ႏုိင္ငံေတာ္မွာ ဘုရင္အျဖစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႔ပါတယ္။

ျမတ္ဗုဒၶလက္ထက္ေတာ္က သမၼတစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ လိစၦ၀ီႏိုင္ငံေတာ္ ရိွခဲ႔ဖူးပါတယ္။ လိစၧ၀ီမင္းမ်ားဟာ အဖဲြ႔အစည္းစနစ္နဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး အႀကီးဆံုးျဖစ္သူကို ဘုရင္အျဖစ္တင္ေျမွာက္ၾကပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ ဒီမိုကေရစီနည္းက် အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ သမၼတစနစ္ရဲ႕ ေကာင္းက်ိဳးမ်ားကို ေဟာၾကားထားၿပီး သက္ဦးဆံပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရဲ႕ အႏၱရာယ္မ်ားကိုလည္း ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ေ၀သာလီျပည္ ကရ႑ေတာအုပ္မွာ ျမတ္ဗုဒၶ သီတင္းသံုးေတာ္မူစဥ္ ေဟာေတာ္မူခဲ႔တဲ႔ “အပရိဟာနိယဓမၼ”ဟာလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါပဲ။
ေနာက္ပိုင္းမွာ “အပရိဟာနိယဓမၼ” ကို လိစၧ၀ီမင္းတို႔ လိုက္နာက်င္႔သံုးမွဳ ရိွ၊ မရိွ အရွင္အာနႏၵာအား ျမတ္ဗုဒၶက ေမးေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။ လိစၧ၀ီမင္းတို႔ လိုက္နာက်င္႔သံုးေၾကာင္း အရွင္အာနႏၵာ ေလွ်ာက္တဲ႔အခါ ျမတ္ဗုဒၶက “အာနႏၵာ လိစၧ၀ီမင္းတို႔ အခ်ိန္မွန္မွန္ မၾကာခဏ စည္းေ၀းတိုင္ပင္ ေနမယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ မဆုတ္ယုတ္ဘဲ တိုးတက္ႏိုင္တယ္္” လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

ဒီလို စည္းေ၀းေသာအခါမွာလည္း ညီညြတ္မွဳရဲ႕ အေရးပါပံုကို “ အာနႏၵာ လိစၧ၀ီမင္းတို႔ ညီညီညြတ္ညြတ္လာၿပီး စည္းေ၀းတိုင္ပင္ကာ ညီညီညြတ္ညြတ္ ျပန္သြားၾကမယ္ဆိုရင္၊ အလုပ္ကိစၥေတြကို ညီညီညြတ္ညြတ္ ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္ဆိုရင္ သူတို႔ရဲ႕ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ မဆုတ္ယုတ္ဘဲ တိုးတက္ႏိုင္တယ္” လို႔ ျမတ္ဗုဒၶက မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

ဒီ “အပရိဟာနိယဓမၼ” ဟာ ေလာကသားအားလံုးအတြက္ ဒီမိုကေရစီနည္းက် အုပ္ခ်ဳပ္နည္းကို ျမတ္ဗုဒၶက ျပေတာ္မူလိုက္တာပါပဲ။
ႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားအားလံုးရဲ႕ အလိုဆႏၵေတြကို အေလးထားေဆာင္ရြက္ဖို႔အတြက္ မၾကာခဏစည္းေ၀းတိုင္ပင္မွဳဆိုတာ လြန္စြာ လိုအပ္ပါတယ္။ အဲဒီလို မၾကာခဏစည္းေ၀းတိုင္ပင္ရာမွာလည္း လိုက္နာရမယ္႔ “အပရိဟာနိယဓမၼ” ေတြကို လိစၧ၀ီမင္းတို႔အား ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

လူ႔အခြင္႔အေရး ေၾကညာစာတမ္းရဲ႕ အလိုအရ လူတိုင္းဟာ မိမိတို႔ရ႕ဲအျမင္မ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ျပခြင္႔ရိွပါတယ္။ ျမတ္ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္မ်ားဟာလည္း စိတ္ရဲ႕ လြတ္လပ္မွဳကို ဦးစားေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔မို႔လို႔ စိတ္ရဲ႕လြတ္လပ္မွဳနဲ႔ ဒီမိုကေရစီနည္းလမ္းဟာ လြန္စြာ ဆက္စပ္ပတ္သက္မွဳ ရိွပါတယ္။

သို႔ေသာ္ ဗုဒၶဘာသာမွာ စိတ္ရဲ႕လြတ္လပ္မွဳတစ္ခုတည္းကိုသာ အျမင္႔ဆံုးပန္းတိုင္အျဖစ္ သတ္မွတ္မထားဘူးဆိုတာ နာလည္းထားရပါမယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ စိတ္ရဲ႕လြတ္လပ္မွဳထက္ ျမင္႔ျမတ္တဲ႔ ဒုကၡအားလံုးမွ လြတ္ေျမာက္ရာ နိဗၺာန္ကိုသာ ၿပီးျပည္႔စံုတဲ႔ ေနာက္ဆံုးပန္းတိုင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။

Danister I Fernando ၏
The Buddhist concepts of democratic governance ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။

Read More...

Summary only...

ဗုဒၶ၀ါဒႏွင္႔ သက္သတ္လြတ္၀ါဒ

မစၨ်ိမနိကာယ္၊ ဂဟပတိ၀ဂ္၊ ဇီ၀ကသုတၱန္ဟာ သမားေတာ္ႀကီးဇီ၀ကကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဟာေတာ္မူထားတာပါ။ သူ႔အသက္သတ္ျခင္းနဲ႔ အသားငါးစားသံုးျခင္းကို ျမတ္စြာဘုရား လက္ခံေတာ္မူတယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလား လို႔ သမားေတာ္ႀကီးဇီ၀က က ျမတ္စြာဘုရားကို ေမးေလွ်ာက္ခဲ႔ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားက အဲဒီအယူအဆဟာ မွားတယ္လို႔ ေျပာေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ကပ္ဖို႔ရန္ရည္ရြယ္၍ သတၱ၀ါမ်ား သတ္ျခင္းကို ျမင္ျခင္း၊ ၾကားျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ ယံုမွားသံသယျဖစ္ျခင္း ဆိုတဲ႔ အခ်က္သံုးခ်က္မွ ကင္းရင္ ဘုဥ္းေပးႏိုင္တယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

သမားေတာ္ႀကီးဇီ၀ကဟာ ေရွးေခတ္ အိႏၵိယျပည္ မဂဓႏိုင္ငံေတာ္တြင္ ေဆးပညာအရာမွာ လြန္စြာကြ်မ္းက်င္သူ ျဖစ္ၿပီးေတာ႔ ဗုဒၶဘာသာကိုလည္း သက္၀င္ယံုၾကည္သူျဖစ္ပါတယ္။ သမားေတာ္ႀကီးဇီ၀ကဟာ ျမတ္စြာဘုရားႏွင္႔လည္းေကာင္း ၊ မဂဓျပည္႔ရွင္ ဘုရင္ ဗိမၺိသာရမင္းႏွင္႔လည္းေကာင္း ဆက္ဆံရေသာေၾကာင္႔ အလြန္ေက်ာ္ၾကား နာမည္ႀကီးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။

အသားငါးစားသံုးျခင္းႏွင္႔ပတ္သက္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာမ်ားဟာ အျမင္အမ်ိဳးမ်ိဳးကဲြျပားေနၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ အသားငါးစားသံုးျခင္းဟာ သတၱ၀ါေတြကို သတ္တဲ႔သူႏွင္႔ မထူး အကုသိုလ္ျဖစ္တာခ်င္း အတူတူပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ အသားငါးမ်ားကို တကယ္လို႔သာ မစားဘူးဆိုရင္ သတၱ၀ါေတြကို သတ္ျဖတ္ေရာင္းခ်ေနတဲ႔သူေတြဟာလည္း အဲဒီအလုပ္ကို လုပ္ေတာ႔မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ သူတို႔က အထက္ပါအျမင္ကို ဆဲြကိုင္ထားတာပါ။

အျခားတစ္ဖက္ကၾကည္႔ရင္လည္း အသားငါး စားသံုးျခင္းကို အေျခအေနသံုးခုရဲ႕ ေအာက္မွာခြင့္ျပဳထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒီအေျခအေနေတြက
(၁) ရဟန္းေတာ္ေတြ ဘုဥ္းေပးဖို႔ရန္အတြက္ သတၱ၀ါေတြကို သတ္တယ္လို႔ မျမင္ရင္၊ မၾကားရင္ ၊ ယံုမွားသံသယမျဖစ္ရင္ ဘုဥ္းေပးႏိုင္ပါတယ္။
(၂) အသားငါးေတြကို ေစ်းမွာေရာင္းခ်ေနတာျဖစ္တာမို႔ ရဟန္းေတာ္ေတြအတြက္ သီးသန္႔ စီစဥ္တယ္ဆိုတာလည္း မျဖစ္နိုင္ပါဘူး။
(၃) ရဟန္းေတာ္မ်ားဟာ လူသား၊ ဆင္သား၊ ျမင္းသား၊ ေခြးသား၊ ေျမြသား၊ ျခေသၤ႔သား၊ က်ားသား၊ က်ားသစ္သား၊ ၀ံသား၊ ေအာင္းသားဆိုတဲ႔ အသားႀကီးဆယ္မ်ိဳးကို မဘုဥ္းေပးရပါဘူး။

တကယ္လို႔ ၾကက္တစ္ေကာင္ဟာ ကားေရွ႕က ျဖတ္ေျပးလို႔ ကားနင္းမိကာ ေသသြားတယ္ဆိုပါစို႔။ အဲဒီ ၾကက္ရဲ႕အသားကို ဗုဒၶဘာသာမွာ စားသံုးဖို႔ ခြင္႔ျပဳထားပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ၾကက္ဟာ မေတာ္တဆ ေသတာျဖစ္ၿပီးေတာ႔ သူ႔ရဲ႕အသားဟာလည္း ႀတိေကာသိ ပရိသုဒၶမံသ သံသယသံုးပါးမွ လြတ္ၿပီး စင္ၾကယ္တဲ႔ အသားျဖစ္လို႔ပါပဲ။

တစ္ခါတုန္းက ျမတ္စြာဘုရားကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ခဲ႔တဲ႔ အရွင္ေဒ၀ဒတ္ဟာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕တပည္႔သံဃာေတာ္မ်ား သူတို႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး အသားငါးမစားရလို႔ ပညတ္ေတာ္မူပါရန္ ေလွ်ာက္ထားခဲ႔ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားက အရွင္ေဒ၀ဒတ္ရဲ႕ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို လက္မခံခဲ႔ပါဘူး။ ျမတ္စြဘုရားက သူ႔ရဲ႕တပည္႔သံဃာေတာ္မ်ား အသားငါး စားျခင္း ၊ မစားျခင္းမွာ ကိုယ္တိုင္လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ရိွေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။

ရဟန္းေတာ္မ်ားအေနနဲ႔ သူတို႔ကို ရည္ရြယ္ၿပီးစီစဥ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုရင္ ဘုဥ္းေပးႏိုင္တယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားက ဒကာ ဒကာမမ်ား အပ္စပ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ၿပီး လွဴဒါန္းတဲ႔အခါမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ား အသားငါး မစားရလို႔ အေရးႀကီးတဲ႔ ၀ိနည္းဥပေဒေတာ္အေနနဲ႔ မပညတ္ခဲ႔ပါဘူး။

ျမတ္စြာဘုရားဟာ သူ႔ရဲ႕ခမည္းေတာ္ သုေဒၶါဓနမင္းႀကီးကိုလည္း ဘုရင္ရ႕ဲအမိ္န္႔ေတာ္ တစ္ခုအေနနဲ႔ စားဖို႔ရန္အတြက္ျဖစ္ေစ၊ ယဇ္ပူေဇာ္ဖို႔ရန္ျဖစ္ေစ အသားငါးမ်ားကို မသတ္ရလို႔ တားျမစ္မိန္႔ သတ္မွတ္ျပဌာန္းဖို႔ မိန္႔ၾကားေတာ္မူထားတာ မရိွပါဘူး။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ ျမတ္စြာဘုရားက အသားငါးသတ္တ႔ဲသူေတြကိုလည္း ကို္ယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ခြင္႔ေပးထားပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း သတၱ၀ါမ်ားကို သတ္ရန္အတြက္ တမင္တကာျဖစ္ေစ၊ တိုက္ရိုက္ျဖစ္ေစ၊ သြယ္၀ိုက္၍ ျဖစ္ေစ ကူညီျခင္း၊ သို႔မဟုတ္ အားေပးျခင္း စတဲ႔ အျပဳအမူမ်ားဟာလည္း မေကာင္းတဲ႔အျပဳအမူ အကုသလကမၼဘက္ကို ဦးတည္ေနတယ္လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

ဘ၀ဆိုတာ ရခဲတဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ အသက္ရိွေနတဲ႔ သတၱ၀ါအားလံုးဟာ ႏွိပ္စက္ခံရမွာ သို႔မဟုတ္ အျပစ္ေပးခံရမွာ ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင္႔ သတ္တဲ႔သူနဲ႔ အသတ္ခံရမယ္႔သူတို႔ရဲ႕ၾကားမွာရိွတဲ႔ ကြဲျပားမွဳတို႔ကို ႏွိဳင္းယွဥ္ၾကည္႔ဖို႔လည္း ျမတ္စြာဘုရားက မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။ တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ သတၱ၀ါတစ္ေကာင္ကိုသတ္ဖို႔ႀကိဳးစားတဲ႔အခါမွာ အဲဒီသတၱ၀ါကလည္း ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္ရန္အတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္တာပါပဲ။

ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ အဲဒီသတၱ၀ါအတြက္ အသက္ရွင္ေနရတဲ႔ဘ၀ဟာ ရခဲလို႔ပါ။ အစားအစာအတြက္ သတၱ၀ါေတြကို ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္ဆိုရင္ ဘာေၾကာင္႔ထြက္ေျပးရတာလဲ? သတၱ၀ါေတြဟာလည္း နာက်င္မွဳ ဒုကၡေတြခံစားရင္း ေသရမွာကို ေၾကာက္ပါတယ္။ ဒါဟာ အရွင္းလင္းဆံုး နိယာမ တစ္ခုပါ။

တကယ္လို႔ ထာ၀ရဘုရားသခင္က သတၱ၀ါေတြကို အစားအစာအတြက္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဟာ လုံုး၀ကို ေသရမွာ ေၾကာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘူးညြန္႔ ဖရံုညြန္႔ေတြကို သြားခူးတဲ႔အခါမွာ သူတုိ႔ဟာ ထြက္မေျပးပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုယ္တိုင္နာက်င္မွာ ေၾကာက္သလို အျခားသတၱ၀ါမ်ား နာက်င္မယ္႔ အရာေတြကိုလည္း မျပဳလုပ္သင္႔ပါဘူး။ ဒါဟာ ေရႊစည္းမ်ဥ္းပါပဲ။

သမားေတာ္ႀကီးဇီ၀ကေကာမာရဘဇၨဟာ အသားငါး စားျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေကာင္း ၊ မေကာင္း အျငင္းပြားဖြယ္အခ်က္ကို တိက်စြာ သိရန္ ျမတ္စြာဘုရားကို “ျမတ္စြာဘုရား ဘုဥ္းေပးရန္အတြက္ သတၱ၀ါမ်ား အသတ္ခံရပါတယ္။ ျမတ္စြာဘုရားကလည္း သိေတာ္မူလွ်က္ႏွင္႔ပင္ ယင္း အသားငါးမ်ားကို ဘုဥ္းေပးေတာ္မူသည္လို႔ တပည္႔ေတာ္ၾကားရပါသည္ဘုရား ၊ အဲဒါ မွန္ပါသလား” လို႔ ေလွ်ာက္ထားခဲ႔ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားက “ ဇီ၀က တကယ္လို႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ စီစဥ္တာလို႔ ျမင္ရင္ ၊ ၾကားရင္၊ ယံုမွား သံသယျဖစ္ရင္ မစားနဲ႔လို႔ ငါ မၾကာခဏ ေဟာခဲ႔ပါတယ္။ ရဟန္းေတာ္မ်ားအတြက္ သီးသန္႔စီစဥ္တာ မဟုတ္ဘဲ အပ္စပ္တဲ႔ အသားငါး ဆိုရင္ ဘုဥ္းေပးသံုးေဆာင္ႏိုင္တယ္လို” မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။

အသားငါး စားသံုးတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင္႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား စိတ္မသုိးမသန္႔ျဖစ္ျခင္း၊ လိပ္ျပာမလံုျဖစ္ျခင္းတို႔အတြက္ အထက္ပါ ဇီ၀ကသုတၱန္ကို ကိုးကားႏုိင္ပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရားက ဗုဒၶဘာသာအားလံုး သက္သက္လြတ္စားရမယ္လို႔ တိုက္တြန္းေတာ္မမူခဲ႔ပါဘူး။ သက္သက္လြတ္စားရံုတစ္ခုတည္းႏွင္႔ လူတစ္ေယာက္ဟာ ၾကင္နာျခင္း၊ ရိုက်ိဳးျခင္း၊ ယဥ္ေက်းျခင္းႏွင္႔ ဘာသာေရးစိတ္ဓာတ္မ်ား ခုိင္မာျခင္း စတ႔ဲ လူ႔အရည္အေသြးမ်ား ဖံြ႕ၿဖိဳးရန္ အကူအညီမေပးပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အသားငါးစားသံုးမွဳနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အျပစ္ျမင္တဲ႔သူေတြကေတာ႔ ငါးပါးသီလထဲက ပထမဆံုးသီလကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ရွစ္ဆယ္ အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ ကုသိနာရံုျပည္တြင္ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ေတာ္မူရန္အတြက္ တပည္႔သံဃာေတာ္မ်ားႏွင္႔ ပါ၀ါၿမိဳ႕ကို ၾကြသြားခဲ႔ပါတယ္။ လမ္းခရီးမွာ စုႏၵပန္းပဲသမားက ျမတ္စြာဘုရားနဲ႔ သံဃာေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းကပ္ပါတယ္။

“သူကရမဒၵ၀” လို႔ ေခၚတဲ႔ စားဖြယ္တစ္မ်ိဳးကို ျမတ္စြာဘုရားအတြက္ သီးသန္႔စီစဥ္ၿပီးကပ္ပါတယ္။ ယင္း “ သူကရမဒၵ၀” ကို ၀က္သားဟင္း သို႔မဟုတ္ ၀က္မ်ား ႀကိဳက္သည္႔ စားဖြယ္တစ္မ်ိဳး သို႔မဟုတ္ ၀က္မ်ား စားေလ႔ရိွေသာ႔ မိွဳတစ္မ်ိဳးလို႔ ဘာသာျပန္ၾကပါတယ္။

ဗုဒၶဘာသာဆိုင္ရာ ပညာရွင္ျဖစ္တဲ႔ Prof. Rhys Davids ရဲ႕ အလိုအရကေတာ႔ ၀က္မ်ား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ႔ အစားအစာတစ္မ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မည္သည္႔အမ်ိဳးအစားပဲ ျဖစ္ေစ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ႔ ယင္း “သူကရမဒၵ၀” ကို သံသယမျဖစ္ဘဲ ဘုဥ္းေပးေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီ ဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးၿပီးေနာက္မွာေတာ႔ ျမတ္စြာဘုရားဟာ ယခုေခတ္အေခၚ “၀မ္းကိုက္နာ” လို႔ေခၚတဲ႔ “ေလာဟိတပကၡဒီပ” ေ၀ဒနာကို ခံစားခဲ႔ရပါတယ္။

မဟာယာနဗုဒၶဘာသာက်မ္းစာ တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ လကၤာ၀တာရသုတ္ေတာ္အရ ဘုရားအေလာင္းေတာ္မ်ားဟာ သူတိုကိုယ္တိုင္ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းဖို႔နဲ႔ သတၱ၀ါေတြကို ေမတၱာတရား သက္၀င္သည္႔အတြက္ေၾကာင္႔သက္သတ္လြတ္စားၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။
အသားငါးစားသံုးျခင္းဟာသတၱ၀ါေတြကိုဆင္းရဲနာက်င္စြာေသေစတတ္တယ္လို႔လည္း သူတို႔က ဆိုပါတယ္။ အထက္ပါ သုတၱန္အရပင္ မဟာယာနဗုဒၶဘာသာတြင္ ဘုရားအေလာင္းမ်ားဟာ အသားငါးစားသံုးျခင္းကို ေရွာင္ၾကဥ္ၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာမ်ားကေတာ႔ သက္သတ္လြတ္စားသံုးတဲ႔သူနည္းၿပီး ျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ကလည္း သက္သတ္လြတ္စားသံုးရမယ္လို႔ ၀ိနည္း ဥပေဒမခ်မွတ္၊ မပညတ္ခဲ႔ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ သက္သတ္လြတ္စားသံုးတယ္ဆိုတာ အာဟာရျဖစ္ေစတဲ႔ အစားအစာမ်ားကို စားသံုးၿပီး အသားငါးမ်ားကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္းပါပဲ။

အသားငါး မစားသူမ်ားကို သက္သတ္လြတ္သမားမ်ားဟု ေခၚႏိုင္ပါတယ္။ သက္သတ္လြတ္စားသံုးသူမ်ားဟာ အဆီဓာတ္နည္းၿပီး အမွ်င္ဓာတ္ပါသည္႔ အစားအစာမ်ားကို စားၾကေသာေၾကာင္႔ အစံုစားသူမ်ားထက္ ပို၍ က်န္းမာေရး ေကာင္းၾကပါတယ္။
သို႔ေသာ္လည္း သက္သတ္လြတ္သမားမ်ားသည္ ကဲလ္ဆီယံဓာတ္၊ သံဓာတ္ႏွင္႔ ဗီတာမင္ဓာတ္ပါတဲ႔ အစားအစာမ်ားကို ခ်င္႔ခ်ိန္ၿပီး စားသံုးရတဲ႔အတြက္ေၾကာင္႔ အခ်ိဳ႕ျပႆနာမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင္႔ပင္ သက္သတ္လြတ္စားသံုးသူမ်ားကို အစားအေသာက္မွ်တေစရန္အတြက္ ႏို႔စသည္တို႔ကို စားသံုးရန္ အႀကံေပးၾကျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

သီရိလကၤာရဟန္းေတာ္မ်ားကို ဆြမ္းစားပင္႔တဲ႔အခါ ၾကက္သားဟင္း ခ်က္ကပ္ဖို႔ ေျပာေလ႔ရိွပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ဒီလိုေျပာဆိုျခင္းဟာ အသားငါးစားသံုးျခင္းႏွင္႔ပတ္သက္ၿပီး ျမတ္စြာဘုရားခ်မွတ္ခဲ႔တဲ႔ ၀ိနည္းဥပေဒေတာ္ႏွင္႔ ဆန္႔က်င္ပါတယ္။ ဒါေပမ႔ဲ ေတာေတာင္ေတြမွာ ေတာရေဆာက္တည္ေနတဲ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ားကေတာ႔ အဲဒီလို ေျပာဆိုေလ႔ မရိွပါဘူး။ သို႔ေသာ္လည္း သီရိလကၤာရဟန္းအမ်ားစုကေတာ႔ အသားငါး ဘုဥ္းေပးရတာကို ပိုၿပီးေတာ႔ ႏွစ္သက္ပါတယ္။

Buddhism and vegetarianism ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။

Read More...

Summary only...